ديوان اشعار منصور حلاج

بر آرزوي آب زلالي ز وصالت
در آتش هجران تو محرور توان زيست

نازنينا در ره عشقت حسين
پر نيازي محنت اندوزي خوش است

عيد در موسم نوروز بسي روح افزاست
روح جانبخش رياحين چمن راحت زاست

اگر اين صومعه با روضه کند دعوي حسن
پيش اهل نظرش از در و ديوار گواست

در پس پرده تو اي دوست جهان ميسوزي
پرده چون برفکني طاقت ديدار که راست

کدام جان گرامي که مبتلاي تو نيست
کدام طاير قدسي که در هواي تو نيست

کدام سر نه سراسيمه است در قدمت
کدام دل هدف ناوک بلاي تو نيست

وفا نمي طلبم راضيم بجور و جفا
کدام ذوق و نشاطي که در جفاي تو نيست

در آرزوي ديدن رويت همي شود
هر دم ز چشمه هاي دو چشمم روان فرات

گوئي مفرح از در و ياقوت ساخته است
از بهر دفع علت سودا دهان دوست

پاشد گه تکلم و پوشد گه سکوت
در ثمين و عقد گهر را دهان دوست

در عشق آن پري چه ملامت کني مرا
ديوانه چون ز عقل نصيحت پذير نيست

آزاد بنده که شود پاي بند او
برگشته طالعي که در اين دام اسير نيست

دارم ضمير روشن و راي منير از آنک
جز مهر روي دوست مرا در ضمير نيست

در کنج اين خرابه دلم با تو اي پري
ني آرزوي روضه نه سوداي حور داشت

در حلقه هاي زلف پريشان دلکشت
تا بامداد حلقه دلها حضور داشت

امروز حاسدان تو در ماتمند از آنک
با تو حسين دلشده دوشينه سور داشت

در هوايش بس که ميگريم چو ابر
زاب چشمم خاک هجرانم گرفت

در دور عشق روي تو ايماهرو نماند
نيش غمي که بر جگر ريش من نرفت

غلام قدرت آنم که از کمال کرم
جمال روي تو در غايت جلال انگيخت

حسين اگر چه خيالي شود ز ضعف رواست
چو نقش حسن تو در صفحه خيال انگيخت

گر در هلاک من بود الحق رضاي دوست
بادم هزار جان گرامي فداي دوست

کبر و ريا گذار که کس با غرور نفس
محرم نگشت در حرم کبرياي دوست

بستم در سراچه دل را بروي غير
زيرا مقام عامه نشايد سراي دوست

حسين از در ما چون نميرود گفتي
کجا رود که گرفتار دام تست اي دوست