ديوان اشعار منصور حلاج

بپاي مورچه نتوان بکوه قاف رسيد
برو تو تعبيه کن خويش در پر عنقا

همان زمان که بروي تو ديده بگشادم
بروي غير تو بستم در سويدا را

آه حسين در دلت اي جان اثر نکرد
با آنکه سوخت آتش آه سحر مرا

اي بر دل شکسته ز درد تو داغها
در سينه ام ز آتش عشقت چراغها

در ورطه بلاي تو دل گمشده است و جان
شد سالها که ميکند از وي سراغها

اي روي دلارايت آتش زده در جانها
درد غم سودايت سرمايه دورانها

گل چاک زده جامه بر بوي تو در گلشن
از بهر خريداري از پرده بدامانها

کوي تو و روي تو چون کعبه و عيد آمد
جانهاي نکوکيشان در پيش تو قربانها

اگر مشاهده خواهي ز خويشتن بگذر
که غير هستي تو در ميانه نيست حجاب

باده در مذهب عشاق حلال است ايندم
خواب بر عاشق مشتاق حرام است امشب

شمع را گو ننشانند که در مجلس ما
شمع رخساره آن ماه تمام است امشب

تا سحر در هوس پسته شکر بارش
طوطي طبع مرا ذوق کلام است امشب

هر که بيدار بود دولت بيدار بود
دوست در جلوه ولي عاشق بيدار کجاست

اگر در روي مهروئي بمهر دل نظر کردم
نکردم جز بدان وجهي که هست آيينه رويت

در دل بحر اشک خود غوطه هميخورم از آنک
ديدن آن دو رشته عقد لئالم آرزوست

عشق است آتشي که بيکدم جهان بسوخت
در قصر دل فتاد و روان شاه جان بسوخت

گفتي نوازمت چو بسازي بسوز عشق
والله در اين اميد توان جاودان بسوخت

من بنده ندارم هنري در خور شه ليک
از روي کرم شاه جهان بنده نواز است

بر در او ميکشم جان ز پي تحفه ليک
هديه اين بينوا لايق درگاه نيست

طالب هر دو جهان ره نبرد سوي او
راه گداپيشگان در حرم شاه نيست

چند بود خاک پاک بسته اين تيره خاک
يوسف مصري ما در خور اين چاه نيست

ما بميثاق الست از تو بلا در خواستيم
از بلا بگريزد آنکو بر سر ميثاق نيست

در نوشتم دفتر هستي و اوراق خرد
زانکه علم عشق اندر دفتر و اوراق نيست

ذره ذره ترجمان سر خورشيد است ليک
در جهان يک خورده دان واقف اسرار نيست

رسم جانبازي عشاق بياموز حسين
که در اين شيوه ترا حسن رخش استاد است