ديوان فيض کاشاني

ميشود ليلم نهار از گردش ليل و نهار
چرخ گردون روي در بهبود دارد اندکي

ميانه گر بتواني گزيد در اخلاق
ترا رسد که بسرعت ز پل جواز کني

چه شاه را حقيقت نموده اند ترا
هزار حيف اگر روي در مجاز کني

ببندي ار در لذات اين جهان بر خود
بروي خويش دري از بهشت باز کني

نيست آگه در جهان جز مست عشق
با تو دارم اين سخن هشيار هي

تا بکي از هر هوا سازي بتي
محو شو در واحد قهار هي

شکر آن در گوشها کوشند (فيض)
هان مکن اسرار را اظهار هي

درآ در بحر عشق اي قطره گم شو
توئي تا قطره عمان را چه داني

شراري در دلت از عشق چون نيست
تو آتشهاي پنهان را چه داني

بگشاي چشم و نور رخ ما عيان ببين
در پرده خيال تماشا چه ميکني

بر دار دل زخويش و در اين بحر غوطه ور
بر ساحل ايستاده تماشا چه ميکني

درد تو بس بودم در دل و جان
درد تو مايه درمان کسي

رحم کن رحم که بگداخت دلم
در غمت جان کسي جان کسي

در سينه اي عشق پنهان چه کردي
با دل چه کردي با جان چه کردي

سامان و سر را در هم شکستي
بگداختي تن با جان چه کردي

سر دادمي گر در محشر آئي
سوزيدي اعمال ميزان چه کردي

با آتش عشق در جنت (فيض)
گر راه دادي رضوان چه کردي

در خرمي گشودي چه جمال خود نمودي
ره درد و غم ببستي چه شراب ناب دادي

تا در دل (فيض) جاي کردي
مي باردش از کلام خوبي

از درکات جحيم با خبر و بي خبر
در عرفات نعيم سر خوش بنشستمي

اي حسن تو جلوه گر ز اسما و صفات
روي تو نهان در تتق اين جلوات

اي فيض غم زيان هر سودت هست
با اين همه در اميد بهبودت هست

کي باشد و کي که با پر و بال فنا
در عالم لامکان کنم پروازي

در گوشه انزوا خزيدن خوش تر
پيوند ز غير حق بريدن خوشتر

دل کردن از انديشه دنيا خالي
در عاقبت کار رسيدن خوشتر