ديوان فيض کاشاني

از خرقه و سجاده و تسبيح گذشتم
در کشف و کرامات توکلت علي الله

در خرقه سالوس نهان چند توان داشت
بتخانه طاعات توکلت علي الله

نکردم يک سجودي در همه عمر
که آيد آن بکار استغفرالله

گه سازدم گه سوزدم گه در دم گه دوزدم
گه مستيي آموزدم سبحانه سبحانه

ببحر وحدت در رو بناله بم و زير
برآر از ته جان لا اله الا الله

من از کون و مکان بيزار گشتم
شدم در لامکاني حسبي الله

نميگيرم چو در دست من آمد
بموي او جهاني حسبي الله

در اين آتش خوشم رضوان ميارا
براي من جناني حسبي الله

چو يار آمد ز در خاموش شو (فيض)
عيان شد هر بياني حسبي الله

پر و بالي گشادم در هوايت
شکستم اين قفس را انت حسبي

از باده روز الست گشتند جانها جمله مست
ليک از خمار آن شراب در سينها غمهاستي

از جام عشق کبريا سيراب کي گرديم ما
زين باده جان عاشقان دايم در استسقاستي

ساقي بجامي تازه کن مغز دماغ پختگان
کاين زهد خام خشک مغز در آتش سوداستي

طاغوت را کافر شديم لاهوت را مؤمن شديم
چنگال استمساک ما در عروه وثقاستي

خون در دل نافه بوي زلفت کرده
از چشم تو آهوان شده صحرائي

در تماشاي بتان روي دلت گر بخداست
مؤمني همچو مني همچو مني همچو مني

مي انگور نخواهم که بود تلخ و پليد
لب شيرين تو خواهم بمکم پي در پي

چشمت بخون مردمان تيري نهاده در کمان
تيري نهاده بر گمان پر فتنه و جادوگري

دل مردم ربودن بيخبر هاروت نتواند
ازو اين عمزه را در دلبري سحاره تر کردي

نگاهت هر زمان از (فيض) نوعي ميربايد دل
مگر چشمانت را در دلبري عياره تر کردي

راه بيرون شدن برو بستي
در اندوه و غصه وا کردي

در رهت من بجان وفا کردم
تو بجاي وفا جفا کردي

هر بلائي که بود در عالم
بر سر (فيض) مبتلا کردي

بود گر در ما تو تنها درآئي
تو تنها درآئي و با ما درآئي

تني چند بيجان همه چشم بر در
که تنها درآئي به تنها برآئي