ديوان فيض کاشاني

در عشق خوبان صبر است درمان
گر صبر نتوان فروا الي الله

دارد در سر فکر گريزي
با (فيض) ياران فروا الي الله

گر ترا فهم درستي هست و طبع مستقيم
مکر خود را در ره دنيا بجنبان سلسله

حيف باشد بهر دنيا صرف کردن نقد عمر
هست دنيا نزد عارف جيفه در مزبله

مگر خضر رهي گردد دوچار من درين وادي
که در تاريکي حيرت رهم دشوار افتاده

بفرياد دل زارم رس اي دلدار دلداران
ببويت (فيض) در دنبال هر دلدار افتاده

توئي دربند آرايش منم در بند افزايش
توئي بر مسند عزت من اينجا خوار افتاده

گروهي در درون جبه و دستار ميرقصند
گروهي را ز مستي جبه و دستار افتاده

خود را بخود نموده در آئينه جهان
بيننده بوده و بديدار بوده اي

رفتار مور در شب ديجور ديده اي
ز اسرار خلق جمله خبردار بوده اي

گه لطف کرده با من دلخسته گاه قهر
در غير لطف گاهي و قهار بوده اي

جان دلي نبوده که در وي نبوده اي
اي عشق کم نموده چه بسيار بوده اي

گر رو کني بعالم بالا غريب نيست
پيوسته در تطور اطوار بوده اي

بارالها راستان را در حريمت بار ده
جان آگاهي کرامت کن دل بيدار ده

در دل بي سيرتان آتش بر افروز از جحيم
نيکوان را جان خرم چهره گلنار ده

يارب اي مهجور را در بزم وصلت بار ده
از مي روحانيانش ساغر سرشار ده

دل هميخواهد که قربانت شود در عيد وصل
جان لاغر را بپرور شيوه اين کار ده

يارب اين مخمور را در بزم مستان بار ده
وز شراب لايزالي ساغر سرشار ده

يکدو غمزه زان دو چشمم ساقيا هر بامداد
يکدو بوسه زان لبانم در شبان تار ده

کفر صادق خوشتر از ايمان کاذب آيدم
سبحه بستان از کف من در عوض زنار ده

گه پند دهد واعظ گه توبه دهد زاهد
يارب که مرا افکند در صحبت بيگانه

غم ميکشدم مطرب بر تار بزن دستي
ديوانه شدم ساقي در ده دو سه پيمانه

پيمانه بکف کردم در مجمع بيهوشان
گويند کئي گويم ديوانه فرزانه

اي در دل و جان من تا چند نهان از من
نشنيده کسي هرگز خمخانه بيگانه

اي ز کويت ره گذر بسته
غيرتت بر نظاره در بسته