ديوان فيض کاشاني

طالب علمم وليکن نه چو اهل مدرسه
با هوا در چالشم از من چنين ميخواهد او

بحرهاي راز پنهان کرده
در طلب افکنده ما را جو بجو

ما شده جوياي تو از هر طرف
تو نشسته در برابر روبرو

روي تو دايم بسوي ما و ما
در طلب حيران و جويان سو بسو

در همه جا هستي و جائي نه
سر برآريم از تو و گوئيم کو

با دل من در عتابي دم بدم
عذر ما را ليک داني مو بمو

عذر تقصيرات ما در کار تو
توبه از ما داني اي نعم العفو

(فيض) جان ده در رهش تسليم شو
لن تنالوا البر حتي تنفقوا

عاشق بنقد غرقه بحر شهود وصل
عارف در انتظار نداي تعال تو

سروش هاتف غيب اين ندا بجان در داد
دلا تو هم بسرا لا اله الا هو

دل و جان هر دو در بند غم تست
توئي دلدار و جانانم توئي تو

دربدر و کو بکو ميرود و ميدود
در طلب يار و بار نزد وي و روبرو

زندگي جان و تن با دل تو در سخن
بازي غفلت مخور هرزه مپو سوبسو

آنکه تن خويش را در ره حق کهنه کرد
ميرسدش فيض حق دم بدم و توبتو

گر ببخشائي گناهان مرا از فضل خود
آب گردم از خجالت بر در غفران تو

گر قبولم ميکني در يتيم
رانيم از خود کف درياي تو

هر دمي جاني فدا سازم ترا
در همان دم بخشي از سر جان نو

دوست ميخواند ترا اي (فيض) هان
در ره او پاي از سر کن بدو

کاري کز آن نگشود در برهمزن او را زودتر
گر عاقلي ديوانه شو ديوانه فرهنگ شو

اي عشق بر سرير ايالت قرار گير
در ملک جان و دل که سراسر گرفته اي

از عشق نيست (فيض) ترا مهربانتري
محکم نگاه دار چو در بر گرفته اي

اي که دردت با دوا آميخته
در غمت بس خرمي انگيخته

بر درخت عشق در باغ دلم
ميوه هاي گونه گون آويخته

غرقه در بحر غم شدم چون (فيض)
ميزنم دست و پا نجاتم ده

تا بکي وعده کني حرف وفا هم گوئي
در دلت هست وفا گو بوفا بسم الله