ديوان فيض کاشاني

آفرين بر ديده حق بين ما کاندر جحيم
در تماشاي بهشت جاودان افتاده ايم

راه دوزخ پيش داريم و بسرعت ميرويم
بي محابا خويشتن را در خطر افکنده ايم

چه ميشود که مقيم در جناب تو باشم
سگ جناب تو باشم رقيب باب تو باشم

چه ميشود که شب و روز گرد کوي تو گردم
در انتظار برافکندن نقاب تو باشم

چه ميشود که گهي از در عتاب درآئي
که از قصور نه شايسته خطاب تو باشم

گر هواي لاله و گل داري از خون جگر
بادها در چشم دارم داغها پيدا کنم

بميان اشک غرقم چو صدف ببحر ليکن
چو تو در برم نباشي تهيم گهر ندارم

مستغرق ديدار شده در بر جانان
آسوده ز اقرار و ز انکار بميرم

بشتاب و بده يکدو سه ساغر ز پي هم
مپسند که در ميکده هشيار بميرم

آن يار بکس رخ ننمايد چه توان کرد
بگذار که در حسرت ديدار بميرم

گفتار خود اي (فيض) بکردار بيارا
مگذار که در زخرف گفتار بميرم

تا آتش عشق رخت در جان و دل افروختيم
ديديم گرميها ز غم از خوشدلي واسوختيم

جمال دوست در صحراي هستي چون تجلي کرد
وجود خويش را از خويشتن کندم خوشا حالم

خيالش در نظر پيوسته هست اما پسندم نيست
بديدار جمالش آرزومندم خوشا حالم

برون عالم فاني بديدم عالمي باقي
از اين عالم برون جستم در آن عالم فرو رفتم

نمي پيچم در زهاد و عباد
هم از اينها هم از آنها گذشتيم

چو در اقليم بيجاني رسيديم
ز راه و منزل و مأوا گذشتيم

در گوش ما فتاد بناگه نداي کن
جستيم از عدم بنداي تو آمديم

اين راه پرنشيب و فراز خطير را
در آرزوي وصل و لقاي تو آمديم

امر امر تست هر چه تو گوئي چنان کنيم
در دايره قدر بقضاي تو آمديم

بي فيض تو ز (فيض) نيايد نفس زدن
در فن شاعري برضاي تو آمديم

پرسند گر از ما که چه ديديد در آنروز
گوئيم که ديديدم جمالي و نديديم

يک چند در آرامگه عالم بالا
با خيل ملک خوشدل و آسوده چريديم

تشريف خرد قامت ما را چو بيار است
در دام که محنت ابليس فتيديم

الا يا ايها الاحباب اغيثوني اغيثوني
که در ظلمت سراي تن غريب و زار و مهجورم