ديوان فيض کاشاني

چو مي نگذاردم غيرت که نامش بر زبان آرم
چسان در جستجوي او ميان انجمن گردم

چو خالش در نظر آرم سراسر نافه مشکم
مزاج آهوان گيرم بصحراي ختن گردم

هر چند جويم من کنار زين عالم ناپايدار
تقديرم آرد در ميان استغفر الله العظيم

منزل و مقصود و راه و راه رو
جمله را در ابتدا کرديم گم

هر چه ما را بود ز اجناس و نقود
جمله را در راهها کرديم گم

بر در شه چون عطاجويان شديم
شاه را اندر عطا کرديم گم

گفتها بر جسته ها شد پردها
جستها در گفتها کرديم گم

يافتيم آخر درون خويشتن
هر چرا در هر کجا کرديم گم

دواي درد عاشق را مگر يابم نشان از کس
درين بازار در دکان هر عطار ميگردم

طواف کعبه گر حاجي کند يکبار در عمري
من ديوانه هر ساعت بگرد يار ميگردم

گهي از شوق روي او ره گلزار مي پويم
بياد نرگسش گه بر در خمار ميگردم

سراپا جملگي در دم نهان دارم رخ زردم
نميداند کسي دردم که بي تيمار ميگردم

در لفظها معني کنم گم گشتها پيدا کنم
تا صورت صورت پرست از راه پنهان بشکنم

در بحر محيط عشق شد غرق وجود (فيض)
وين چشم گهربارش واسوي تو مي بينم

در جسم مردم هم جان و هم دل
هم جان مردم ايمان مردم

در کعبه وصل بر رسم عيدي
جز جان چه باشد قربان مردم

کو سوزشي تا شورشي اندر ملايک افکنم
فرپاد لا علم لنا در عالم بالا نهم

صيد عشقيم و هست در خاک
اين چرخ که کشته بهر ما دام

کي آيدم مي در نظر مست جمال ساقيم
وز خود کجا دارم خبر مست جمال ساقيم

بيخود فتاده کف زنان در بحر عشق بيکران
شادي کنان شادي کنان مست جمال ساقيم

با عاذل العشاق قم من نحن السکاري لاتلم
صد عقل در مستيست گم مست جمال ساقيم

محو در عشق تو شدم چون (فيض)
عشق تو يا منم نميدانم

چون پشت من اوست در همه حال
با او پيوسته روبرويم

ما را تو غلام خويش مشمر
در خيل سگان شمار داريم

گر چه فوق لامکانست و مکان مقصود ما
از خيالش در مکان و لامکان افتاده ايم