ديوان فيض کاشاني

دل و جان منزل جانانه کردم
مي توحيد در پيمانه کردم

بس جور کشيديم در اين ره که بريديم
المنة لله که بمقصود رسيديم

بس عقده مشکل که در اين راه گشوديم
بس گم شدگان را که بفرياد رسيديم

مرا تا بينمت سير و بيادم آر چون رفتي
بيا اينجا در آغوشم مکن آنجا فراموشم

اگر پيوسته نتواني گهي در خاطرم ميدار
بيادي چون مرا هر جا مکن يکجا فراموشم

بود چو عزت در عشق رو بعشق آرم
عزيز دهر توان شد چرا حقير شوم

بداردم بدر شه بگيردم بگنه
بدست عقل چو در بند دار و گير شوم

هرگاه که با غيرم در خوابم و بي خيرم
بيدار چو مي باشم بيدار نمي باشم

در طلسم ماست پنهان گنج سر معرفت
تا شود اين گنج پيدا خويش را ويران کنيم

ميکند بر موسي جان بغي فرعون هوا
کو عصاي عشق حق تا در دمش ثعبان کنيم

گر شود روزي شبي کان ماه را مهمان کنيم
خويش را در مطبخ مهمانيش قربان کنيم

کارها در دست ما چون نيست بايد ساختن
آنچه شايد کي توانيم آنچه آيد آن کنيم

باز بده (بفيض) نقد هر آنچه ميدهي بده
عمر عزيز تا بکي صرف در آرزو کنم

گر ز طبيب عاشقان مرهم لطفي آيدم
زخم هزار ساله را در نفسي رفو کنم

هرکجا گردد دو چارم بيسراپا آگهي
بي سراپا در رهش سر مي نهم وا ميکشم

بسته دارم تا نظر در صورتي
معني هر لحظه بيرون ميکشم

ليليي دارم که نتوان ديدنش
در غمش صد بار بيرون ميکشم

دم بدم زان غمزه تيري ميرسد
خامه پرهيز در خون ميکشم

بهر بي اندازه عيشي در درون
محنت ز اندازه بيرون ميکشم

دل ز دنيا کنده و در ارض تن
رنج خسف جسم قارون ميکشم

تا رسم از رنج در گنجي چو (فيض)
جورها از چرخ گردون ميکشم

براي تو زيم و در ره تو ميميرم
ترا نباشم اگر من بگو کرا باشم

ترا نه بيند اگر چشم من چکار آيد
فداي تو نشوم در جهان چرا باشم

سوختم ز آتش هجران و هنوز
در ره چاره وصلت خامم

(فيض) را شکر وصالت بچشان
چند در هجر تو زهر آشامم