ديوان فيض کاشاني

دادند بما عيش مصفاي مؤبد
در سايه آن رحل اقامت چو کشيديم

بلندي سر ما خاکساري در تست
بنزد خلق عزيزيم از آنکه خوار توايم

بسوي تست بهر سو که ميکنيم سفر
بهر ديار که باشيم در ديار توايم

بهر چه در دل ما بگذرد تو آگاهي
اگر ز خلق نهانيم آشکار توايم

در ايمان بدل سفتم شهادت بر زبان گفتم
غبار شرک خود رفتم سزد بخشي گناهانم

چو مهر دوستانت را نهادي در دل ريشم
چو باشد مهر ايشانم دهد جا نزد ايشانم

چو بغض دشمنانت را نهادي در دل تنگم
شود گر بغض آنانم برون آرد ز نيرانم

بفرمان رفته ام گاهي سجودي کرده ام گاهي
نمي ارزد اگر کاهي در آتش خود مسوزانم

دلي دارم پراکنده که هر جزويش در جائيست
بده جمعيتي يارب که دارد دل پريشانم

سرشان ز آتش سوداي محبت پرشور
پاي پر آبله در راه طلبکاري هم

بود عيب ما و شهادت برابر
قفا هم بطوري که در روست باشيم

نداريم کاري به پنهاني هم
همين ناظر آنچه در روست باشيم

اگر خود سگ کوي جانان نباشيم
سگ کوي آن کو در آن کوست باشيم

خدا را اگر دوست داريم بايد
کجا در حقيقت خدا دوست باشيم

نباشيم تا با خدا دوستان دوست
کجا در حقيقت خدا دوست باشيم

بيائيد خود را بدريا رسانيم
چرا پسته آنچه در جوست باشيم

نمي بينم بجز تو همدمي اي (فيض) در عالم
بيا دمساز هم گنجينه اسرار هم باشيم

تا ريشه ز جان بودم در زمين تن
حاشا ز دست دامن مستي رها کنم

هر ذره در را بدوائي خريده ايم
من آن نيم که درد بدرمان دوا کنم

بر آستان دوست نهادم سر نياز
شايد بروي خويش در (فيض) وا کنم

در بحر آتشين بود ار گوهر مراد
تا نايدم بکف بدل و جان شنا کنم

(فيضم) گرفته است جهان را فروغ من
در يوزه علوم ز دفتر چرا کنم

تيغ ار کشد بقصد سرم بسملش شوم
در مذبح محبت قربان يک کسم

چو خلوتست دل آيد درو دل آرامي
بپاسباني دل در توقع آنم

يکيست يار من و نيست غير او ياري
وليک در طلبش چاره نميدانم