ديوان فيض کاشاني

سر نهم در سير قرآن و حديث
کار جان را سربسر سامان کنم

امروز دگر در سر سوداي دگر دارم
با اين دل ديوانه غوغاي دگر دارم

مجنون ز غم ليلي بگرفت ره صحرا
من در دل ديوانه صحراي دگر دارم

عنقا طلبا خوش باش کز دولت عشقش من
در قاف وجود خود عنقاي دگر دارم

عکس تو چون در آينه دل درآيدم
بيخود حديث واحد قهار ميکنم

ترجيح بند هر سخنم ذکر خير تست
در هر کلام نام تو تکرار ميکنم

گر نخواهي تو ز من هيچ نيايد کاري
ور بود خواهش تو در همه کار استادم

ميزنم تيشه عشقت بسر هستي خويش
در حقيقت که تو شيريني و من فرهادم

گر ببازم سر خود در قدمت بهر چه ام
کرد استاد ازل بهر همين بنيادم

ميشوم پير و جوان ميشوم در سر عشق
بهر عشق تو مگر مادر گيتي زادم

در آنجا هر که باشد هر چه باشد
بسوزد ز آتشم هر جا بسوزم

نشسته ام بره نفخه روان بخشت
دو چشم دوخته در مقدم صباي توام

دلم گرفته شد از جور خويشتن بر خويش
در انتظار نسيم گره گشاي توام

رسم بينائي و آئين توانائيم بود
در ازل آئينه و ملک سکندر داشتم

عشرتي ميخواستم پيوسته بي آسيب هجر
در وصالش بي عنا عيشي مصور داشتم

شکر کز صبح ازل پيوسته تا شام ابد
خويشتن را در بقاي او معمر داشتم

بيخبر بر در ميخانه عشق افتاديم
قدح باده کشيديم و خبردار شديم

خفته بوديم در اقليم عدم آسوده
از سماع کن بيحرف تو بيدار شديم

چه سعادت که در ايام غمت دست نداد
خنک آندم که بعشق تو گرفتار شديم

دم بدم نفخه از غيب بجان مي آيد
تا ز گلبانگ اشارات تو در کار شديم

در پس پرده پندار بسر مي برديم
خفته بوديم ز هيهاي تو بيدار شديم

در دل و ديده ما نور تجلي افروخت
تا به نيروي يقين مظهر انوار شديم

ما را ره توفيق نمودند و بريديم
بر ما در تحقيق گشودند و رسيديم

اقليم معارف همه را سير نموديم
در باغ حقايق بهمه سبزه چريديم

کرديم نظر در شجر زينت دنيا
نه سايه نه برداشت ازو مهر بريديم