ديوان فيض کاشاني

دل ما گرچه تنگ و تاريکست
در فضاي تو مي شويم هلاک

دلم بحر و عشق تو در وي نهنگ
نهنگي که جا کرده بر بحر تنگ

اين چه فرياد است و افغان در دلم
گوش جانم کر شد از غوغاي دل

گلزار رخت ديدم شد خار بچشمم گل
پيچيد دلم را عشق در سنبل آن کاکل

حسن تو جهان بگرفت اي جسم جهان را جان
افکند مي عشقت در خم فلک غلغل

سوداي سخن در سر هر دم بنواي تو
گويد بضمير (فيض) بالهجه تازي قل

ناگه بوزيد بادي از عالم قدس
برداشت ز روي غم در هم دل

اين در سخن که ريزد از خامه (فيض)
آيد همه از يم کف حاتم دل

چونکه رستي ز خود رسي در خود
کام يابي چو بگذري از کام

درفکن خويش را در آتش عشق
تا نسوزي تمام خامي خام

چون زنان تا برنگ و بو گروي
ننهي در حريم مردان گام

افسر عشق پي زيور جان دست آريم
تا بکي در پي آرايش دستار شويم

بر سر کوچه و بازار اگر مي نوشيم
به از آنست که در پرده پندار شويم

روز اول گر ملک از سايه ما ميرميد
ما کنون از نارسيهاي ملايک در هميم

ز دست (فيض) در رنجم وليکن طالب گنجم
مگر گردد دوچار من درين ويرانه زان گردم

بروي دشمن اگر بسته شد دري از دوست
بروي دوست در دوست باز مي بينم

در راه تو جهاد کنيم امر اگر کني
ورنه ز حرب و چالش و بيکار فارغيم

زان جلوه کام (فيض) برآمد درين جهان
در نشاه که عيش بود پايدار هم

بروي من ز سوي حق گشود چندين در
ز سوي خويش دري چون بروي خود بستم

بپاي مردي عشق ار شکست خويش دهم
چو (فيض) در صف مردان حق زبردستم

شد عمر گرامي همه در مدرسها صرف
کو عشق که فارغ کند از درس و کتابم

همتي کو تا بظلمت در روم
جست و جوي چشمه حيوان کنم

هست انبان معاني در دلم
هر چه يابم اندرين انبان کنم

شکر لله ديد سرم داده اند
سر برآرم سير در قرآن کنم

طاعت حق راست اين در را کليد
آنچه فرموده است حق من آن کنم