ديوان فيض کاشاني

اي که صد چاک در دلست ترا
چاک دلرا رفوست قصه عشق

هست در ذکر حق نهان مستي
مي حق را که دوست قصه عشق

در جهان افگنده اي غوغاي عشق
عالمي را کرده اي شيداي عشق

در دل شب عاشقان را عيشهاست
خوشتر است از روزها شبهاي عشق

ز آشنايان جهان بيگانه گشتم در غمش
از جهان بيزار گردد هر که باشد زار عشق

هر يک ترا بدام بلاي دگر کشد
اي چشم بسته روي مکن در قفاي خلق

در تنم بود مرغ روح قريب
برد او را به آشيان ره حق

در پس پرده ره عيان ديدم
ديدم از رهزنان نهان ره نحق

در طلب خون دل بسي خوردم
نتوان يافت رايگان ره حق

از برونش سؤال مي کردم
بود در جان من نهان ره حق

اي بسا عاقلي که آمد و رفت
رو نهان ماند در جهان ره حق

من چو حق گويم تو هم حق گوي باش
تا نباشد در ميان جز حرف حق

فراخست و هموار راه خرد
در اينراه نه خار باشد نه سنگ

چو خوشست اي خداي روزي کن
از تو در سر عاشقان لبيک

آن روي در نظر چو نداري ببار اشک
چون حق بندگي نگذاري ببار اشک

از پاي تا بسر همه تقصير خدمتي
در عذر آن بگريه و زاري ببار اشک

آمد خزان عمر و بهارش ز دست رفت
در ماتمش چو ابر بهاري ببار اشک

خلق از حجاب گريه شود مرترا برون
بر روز خويش در شب تاري ببار اشک

تا هست آب در جگر و چشم تر بسر
بر کردهاي خويش بزاري ببار اشک

از ميانت ميشوم من در گمان
وز دهانت نيز مي افتم بشک

بر سر آتش تو مي سوزيم
در هواي تو مي شويم هلاک

بر سر آتش تو مي سوزيم
در هواي تو مي شويم هلاک

مي دهيم از پي رضاي تو جان
در رضاي تو مي شويم هلاک

اي رداي تو کبر يا تو کبير
در رداي تو مي شويم هلاک

ما همه فانئيم و تو باقي
در سراي تو مي شويم هلاک