ديوان فيض کاشاني

روي دل ازينجهان بگردان
بنگر که چه در قفاست اي فيض

خود ميداني که در قيامت
ز آشوب و بلا چهاست اي فيض

در عشق به بين جمال مقصود
عشق آينه خداست اي فيض

هم در ره عشق کان شاديست
غمهاي دگر بلاست اي فيض

آشنا بود وفادار و بدلها نزديک
غير اين در حق آن يار غلط بود غلط

روي دل سوي هوا کردم غلط
جاده در راه خدا کردم غلط

در دوزخ هوا و هوس مانده ايم زار
گم کرده ايم راه جنان اهدنا الصراط

بگذشت عمر در لعب و لهو بي خودي
شايد تدارکي بتوان اهدنا الصراط

خواجه را از جمع کردنها چسود
تخم حسرت در جهان کشتن چه حظ

زينت دنيا ندارد چون بقا
عاقلان را دل در آن بستن چه حظ

تا نفس هست ذکر دوست کنم
(فيض) در خدمتست تا دم نزع

عشق بر اکوان محيطست و وسيع
عشق در عالم مطاع است و مطيع

عشق در نادان ز دانايان سوال
عشق دانا دانش و خلق وسيع

مطرب عمر اين سرايد در سماع
ميروم اي عيش جويان الوداع

جان من در کارسازي سعي کن
دم بدم بانگ رحيل است و وداع

از عبادت قرب حق تحصيل کن
در تقرب از فنا گير انتفاع

تمام عمر بعشق مجاز فاني رفت
بماند جان ز حقيقت در انفعال دريغ

نخورد جان غم جانان درينجهان روزي
گذشت در غم بيهوده ماه و سال دريغ

آيد از حسن فروشي چو سروشي در گوش
که چو من نيست ببازار دروغ است دروغ

که گفت دل بسر زلف ديگري بستم
خداش در نگشايد چنانکه بست دروغ

ز (فيض) پرس اگر حرف راست مي پرسي
که هرگزش بزبان در نبوده است دروغ

من چو با تو راستم تو راست باش
تا نباشد در ميان حرف دروغ

آن اشارات دروغينت بس است
نيست حاجت در ميان حرف دروغ

بشکند در تنگنا آن حرف راست
درهم افتد گردد آن حرف دروغ

چند غم را سر بجان من دهي
در دل من بهر غم سازي مصاف