ديوان فيض کاشاني

آن کيست کو ز لذت ده روزه بگذرد
در باغ خلد عيش دوامي که مي خرد

همه بگذشته ز دنيا بخدا رو کرده
همعنان در ره فردوس رفيقان همند

يکديگر را همه آگاهي و نيکوخواهي
در ره صدق و صفا قوت ايمان همند

همه چون حلقه زنجير بهم پيوسته
دم بدم در ره حق سلسله جنبان همند

هر يکي در دگري روي خدا مي بيند
همچو آئينه همه واله و حيران همند

همه در روي هم آيات الهي خوانند
همه قرآن هم و قاري قرآن همند

طرب افزاي هم و چاره هم در هر گاه
مايه شادي هم کلبه احزان همند

اهل صورت که ندارند ز معني خبري
همه در رشک زر و سيم فراوان همند

خويش با خويش چرا شور کند در تلخي
پنج روزي که برين مائده مهمان همند

اهل بزمي که در آن حضرت دانائي نيست
بملاهي و مناهي همه شيطان همند

(فيض) خاموش ازين حرف سخن کوته کن
از گروهي که در ايمان همه اخوان همند

در ديگ عشق باده کشان جوش کرده اند
بر خود ز پختگي همه سرپوش کرده اند

از بهر بارهاي گران در ره حبيب
سر تا بپاي روح همه دوش کرده اند

پنهان بزير پرده رندي روان خويش
در معرض سروش همه گوش کرده اند

در ديگ ابتلا بسي کفجه خورده اند
تا لقمه ز کاسه سر نوش کرده اند

از ماسوي چو دست ارادت کشيده اند
با شاهد مراد در آغوش کرده اند

زهاد خام را بنظر کي درآورند
آنان که در محبت حق جوش کرده اند

بجامم ريخت ساقي در سحرگه تا شدم بيدار
شرابي کز صفاي آن دل ديوانه روشن شد

گذشتم بر در بتخانه دلهاي سيه ديدم
ز توحيد آيتي خواندم بت و بتخانه روشن شد

در عشق بتان کس افسانه عالم شد
من ليک بدين افسان افسانه نخواهم شد

ديوار کندم جادو در عشق پري رويان
دل مي ندهم از کف ديوانه نخواهم شد

چون درآيد از ره معني بر اوج معرفت
در حضيض جهل معني افتد و پستي کند

نيست هستي در حقيقت جز خداي فرد را
مستش ار دعوي کند هستي ز سرمستي کند

آن زبر دستست کو قوت نهد در دستها
آنکه زور از خود ندارد چون زبردستي کند

آن نفس هشيار ميگردم که گردم مست او
مست حق در يکنفس هشياري و مستي کند