ديوان فيض کاشاني

جان من بگداختم در هجر رويت چاره
چاره تا ميکني فکر اين کار از دست رفت

عاقبت بين گشتم و از پيش کردم کار خويش
آنچه در امسال ميبايست پار آمد بدست

جانم از عشق جواني تازه شد پيرانه سر
در خزان عمر بازم نوبهار آمد بدست

آنچه ميجوئيد ياران در کتاب فلسفه
(فيض) را از سنت هشت و چهار آمد بدست

از جان اثري نماند در تن
وز خاک تنم غبار نگذاشت

چو نام او شنوم دل در اضطراب آيد
دلست مضطرب آن جان اضطراب کجاست

اينک آمد تا نوازد خاطر هر خسته
کو دلش صفراي او در سرش سوداي اوست

در لبش آب و شير و خمر و عسل
آن دهان اصل چارجوي منست

باده عشق در کدوي من است
مستي چرخ از سبوي من است

پاسبانيست عقل بر در من
وهم مسکين گداي کوي من است

هست چوگان عشق در دستم
هم نه و هم چهار کوي من است

هر که او از دو کون بيگانه است
در ره دوست آشناي من است

دو عالم در سر من جاي دارد
نه پنداري وجود من همين است

فضاي سينه ام منزلگه دوست
درون اين صدف در ثمين است

چو با حق در سخن آيم کليمم
کلامم آن دم آيات مبين است

در چشم خوش بتان چه نشأه است
اين مي ز کف کدام ساقيست

در حسن بتان تجلي اوست
حق باشد اين عشق و حق پرستيست

حسن و احسان چو جمله از تست
محبوب بجز تو در جهان کيست

عاشق چو توئي عشق و معشوق
ليلي که و قيس در جهان کيست

در هر که جمال با کماليست
از بحر محيط دوست جوئي است

از ره نروي که اوست مقصود
هر جا در هر دل آرزوئي است

آن دل که باشد در شام زلفت
ديگر نخواهد صبح قيامت

در جلوه آمد اي (فيض) آن يار
بگذر ز مسجد بگذار امامت

در هر بن مو صد شور و غوغا
از پاي تا سر صد جا قيامت

لبش مرجان دهان پر در و گوهر
بغايت تنگ دريائي که ديده است