ديوان فيض کاشاني

دارم محبت نبي و خاندان او
گر در جوارشان دهيم جا غريب نيست

وصف حسن تو و جفاي رقيب
در حضور تو گفتنم هوس است

بي خودم کن درآ در آغوشم
با تو بي خويش خفتنم هوس است

در هم کشيده روي ور آيد چو غنچه باش
با گفتگو بگوي که هنگام خفتن است

چون نمازي در جماعت ميشود کوته بهست
ترک تطويل و ريا از مقتديان خوش نماست

ژنده پاکيزه بر بالاي درويشان نکو
و آن قباي تار در بر قد خوبان خوش نماست

واعظ ار آرد حديثي از کلام انبيا
عارفان را سير در اسرار قرآن خوش نماست

(فيض) ازين پس گر نگوئي شعر در طور مجاز
نسپري الا طريق اهل عرفان خوش نماست

باميد تو افکندند بسيار
نيامد جز مرا اين صيد در شست

از ازل تا با بد بينش هر بينائي
همه يک بينش در پرده بينائي تست

هر چه را در دو جهان نور هويدائي هست
همه يک ذره خورشيد هويدائي تست

بنده خود کيست که خودرأي بود در کاري
لاف خودرائي ما پرتو خودرأئي تست

(فيض) خود را تو بکردار خوش آراسته کن
حسن گفتار نه در خورد خودآرائي تست

نيست در عالم بجز تو دوستي
هر که دارد دوستي بر بوي تست

(فيض) را ديدم بگلزار حقيقت در طواف
گفتمش ره يافتي گفتا نصيبم بوست بوست

(فيض) را ديدم بگلزار حقيقت در طواف
گفتمش دريافتي گفتا نصيب بوست بوست

آنکه پنهانست از چشم کسان پيداست کيست
در دل هر ذره خورشيد نهان پيداست کيست

آنکه زو پيداست هر پيدا و هر پيدائي
باز در پيدا و پيدائي نهان پيداست کيست

آنکه او پيداست چون خورشيد نزد عارفان
در نقاب از ديده نامحرمان پيداست کيست

آنکه هر دم صد قيامت آشکارا ميکند
در دل دانا نهان از جاهلان پيداست کيست

اينجهان را غير حق پروردگاري هست نيست
هيچ دياري بجز حق در دياري هست نيست

اين عبادتها که عابد در دل شب ميکند
گر نباشد خالص آنرا اعتباري هست نيست

بيا که از ازلم با تو آشنائي هست
ز عکس روي تو در ديده روشنائي هست

نميرسد بجدائي غمي درين عالم
چه هر کجا که غمي هست در جدائي هست

سجود شکر بود فرض بي نوايان را
هزار راحت در رنج بينوائي هست