ديوان فيض کاشاني

دشنامي از آن لب کندم تازه و خوشبو
ز آن گل سخن تلخ گلابست در اينجا

هر چيز چنان کو بود آنجا بنمايد
آنجاست حميم آنچه شرابست در اينجا

اين بزم نه بزميست که باشد مي و مطرب
مي خون دل احباب کبابست در اينجا

آيد ز سرافيل چو يک نفخه بکوشش
بيدار شود هر که بخوابست در اينجا

هر توشه سزاوار ره خلد نباشد
نيکو بنگر (فيض) چه بابست در اينجا

فردا مگر آنجا کندش لطف تو معمور
آندل که ز قهر تو خرابست در اينجا

حشرست و نشورست و صراطست و قيامت
ميزان ثوابست و عقابست در اينجا

فردوس برين است يکي را و يکي را
انکال و جحيمست و عذابست در اينجا

آنرا که حساب عملش لحظه بلحظه است
با دوست خطابست و عتابست در اينجا

آنرا که گشوده است ز دل چشم بصيرت
بيند چه حساب و چه کتابست در اينجا

بيند همه پاداش عمل تازه بتازه
با خويش مرآنرا که حسابست در اينجا

با زاهدش ار هست خطائي بقيامت
با ماش هم امروز خطابست در اينجا

زاهد نکشد باده مگر دردي و آنجا
صوفيست که او را مي نابست در اينجا

آنرا که قيامت خوش نزديک نمايد
از گرمي تعجيل دل آبست در اينجا

بيدار نگردد مگر از صور سرافيل
مستغرق غفلت که بخوابست در اينجا

هشيار که سنجد عمل خويشتن اي فيض
سر سوي حق و پا برکابست در اينجا

صد شکر که دلهاي عزيزان همه آنجا
معمور بود گر چه خرابست در اينجا

بجد باش در طاعت شرح و عقل
مهل رسم تقوي و پرهيز را

چو در طاعت افسرده گردد تنت
بياد آر عباد شبخيز را

چو رازي نهي با کسي در ميان
بپرداز از غير دهليز را

ز آتش دل من حرف در دهن سوزد
کسي چگونه بفهمد بيان سوخته را

از عمر بسي نماند ما را
در سر هوسي نماند ما را

اندوه چو ما حي گناهست
خوشتر که در آن کشيم دمها

مگذار شود بکام دشمن
دل در غم دوست بسته اي را

بسته است دل شکسته در تو
بپذير شکسته بسته اي را