ديوان فيض کاشاني

جاي مي عبادت تست اين سفال تن
خون ميشود وليک در اينجا مدام ما

رفتيم ناچشيده شرابي ز جام عشق
در حسرت شراب تو شد خاک جام ما

در راه انتظار بسي چشم دوختيم
مرغي ز گلشن تو نيامد بدام ما

اي کوي تو برتر از مکانها
وي گم شده در رهت نشانها

سوداي تو هر کراست چون (فيض)
دارد بس سود در زيانها

در نقش هر نگار نگر نقش آن نگار
گر چه نگار و نقش ندارد نگار ما

ما را بهار و سبزه و گلزار در دلست
از مهر جان خزان نپذيرد بهار ما

يک لحظه فرارش نبود ليک هميشه
در شيوه رندي بقرار است دل ما

در بدو آفرينش و تخمير آب و گل
با آب و تاب عشق سرشتند خاک ما

فيض نور خداست در دل ما
از دل ماست نور منزل ما

تخم محنت بسينه ما کشت
آنکه مهرش سرشته در گل ما

در سفر تا بکي طپد دل ما
نيست پيدا کجاست منزل ما

جان چو هاروت و دل چو ماروتست
ز آسمان اوفتاده در گل ما

چه در کوي بتان افتاده کو کو ميزني دلتنگ
گشايشرا اگر گوئي سپاري کوي اين صحرا

نيست عيشي در جهان مانند عيش بزم عشق
(فيض) را يارب ببزم عشق خود راهي نما

شهسوار عرصه عشقيم گردون زير ران
بسته اين چار ارکان کي رسد در گرد ما

يکه حرف (فيض) را مانند نبود در جهان
جفت حرف ما نباشد غير حرف فرد ما

جابجا در هر فلک بنشسته خيلي از ملک
اين عبادتخانه را معمور ميدانيم ما

فکرتم در سر معراج نبي اوجي گرفت
قرب حق سوي بي سوئي بياد آمد مرا

در کنار بحر علم ساقي کوثر شدم
از بهشت معرفت جوئي بياد آمد مرا

در شب تاري بدل نور عبادت چون نيافت
روي حورائي و گيسوئي بياد آمد مرا

اگر در پرده دارد يار طرز مهرباني را
من از عشقش انيس مهرباني کرده ام پيدا

تا آتش خشمش چکند با من و با تو
دلهاي عزيزان همه آبست در اينجا

آن يار که با دردکشانش نظري هست
با صوفي صافيش عتابست در اينجا

بر شعله دل زن شرري ز آتش قهرش
آنجا اگر آتش بود آبست در اينجا