توصيفات مسعود سعد سلمان

تا سرير و تاج باشد در جهان
باد ازو افراخته تاج و سرير

من ز بهر سماع خواهم گوش
بي سماعم مدار در هر حال

شه ملک ارسلان که عالم را
غرقه کردست در عطاي فره

مي خور و در ساز گيتي دل مبند
ساز گيتي خود همي سازد خداي

رام روز است بخت و دولت رام
اي دلارام خيز و در ده جام

اين باده را اگر نه چنين باشدي بدانک
اين منزلت نبودي در بزم شهريار

در بوستان نشين و مي لعل نوش
زيرا که سبز گشت همه بوستان

شکر جوي از جود خورشيد ملوک
مدح خوان در صدر سلطان جهان

اي آفتاب روي بده باده اي که آن
در روشني حکايت گويد ز آفتاب

بر ياد خسروي که چو مي ياد او خورم
آب حيات گردد در دست من شراب

نشاط و طرب تا بود در جهان
دلش باد جاي نشاط و طرب

باده در ده که عمر بي باده
نيست نزديک بخردان محسوب

ديوان فيض کاشاني

کردي تجلي بي نقاب تابانتر از صد آفتاب
ما را فکندي در حجاب از ابر استدلالها

آثار خود کردي عيان در گلشن حسن بتان
تا سوي حسن بي نشان جانها گشايد بالها

هان رستخيز جان رسيد شد در بدن زلزالها
افکند تن اثقالها بگشود جانرا بالها

گفت اين زمين اخبارها وحي آمدش در کارها
از «ربک اوحي لها» کرد او عيان احوالها

جان مرا جان توئي لعل مرا کان توئي
در دل ويران توئي گنج نهاني مرا

اي گشاد بندهاي بسته تو
بسته تو بند ما در زاد ما

اي که هستي در دل ما روز و شب
وقت جوش لطف ميکن ياد ما

آتشي از عشق خود در ما زدي
تا بسوزي هم دل و هم جان ما

خوش بسوزان ما در اين آتش خوشيم
تيزتر کن آتش سوزان ما

اي بما آثار صنع تو بديد
وي تو پنهان در درون جان ما

تکبير چون کنيم مجال سوي مده
در ديده بصيرت والا مقام ما

وقت رکوع مستي ما را زياده کن
در سجده ساز ذروه اعلي مقام ما

در لجه شهود شهادت غريق کن
از ما بگير مائي ما سلام ما