توصيفات مسعود سعد سلمان

اي بت صياد جز از تو که ديد
صيدي که صيد کند در جهان

اي لب تو چنانک زو در عمر
نتوان شهد و نوش نوشيدن

يا از براي آن زده اي تا شوي
بر رگ زدن دلير چو من در سخن

در دندانت تا عقيق شدست
لعل گشته ست جزع ديده من

چنگ تو در چنگ تو از چنگ تو
همچو من عشق تو کوژونوان

در غم هجران تو خاموش بود
از طرب وصل تو دارد فغان

از انده بنفشه بتا ارغوانت رست
در خار باز رست گل ارغوان تو

از باغ مکن بيش بنفشه که بنفشه
در نسبت زلف تو همي دارد دعوي

نگارينا نرستي ز آب و در آب
سبک رفتاري و نيکو شناهي

بلي تو ماهي سيمي و هرگز
نترسد در ميان آب ماهي

کنارم آبگيري هست و در وي
تواني آشنا کرد ار بخواهي

اي يار ماهروي طبيبي و حاذقي
در دست توست جان پدر جان هر کسي

هستت ز نخ بلورين گوي و در آن بلور
پيدا خيال حسن لطيفي و دلبري

دارند صورت پري اندر بلور و تو
گوي بلور داري در صورت پري

ور نبودي مي عزيز اکنون که من گويم همي
کي عزيزش داشتي شاه جهان در بزمگاه

بنشين و طرب فزاي و مي خواه
در دولت شهريار اعظم

تو شاد نشين که دشمن تو
از هول تو جان داد در غم

در نوبهار ملک قدح گير و باده نوش
کز ملک تو خزان جهان گشت نوبهار

هر که او چشم در خرد بگشاد
حرز و تعويذ باده بر جان بست

اي خلق همه ز عدل و جودت
در گيتي ايمن و توانگر

در جهان هر که هست فرزانه
به پسندد نشاط جان پرورد

چو مهر مضي تاب و بر خلق تاب
چو سرو سهي بال و در ملک بال

زيرا رسيده ايم به دولت به کام خويش
در ملک و دولت ملک و شاه کامران

آنکه صاحبقران نديد چو او
در جهان هيچ وقت و هيچ قران

شعرهاي شهره از من دار گوش
در ثناي شهريار شهر گير