ديوان مسعود سعد سلمان

از مستي عز و ناز هشيار شدي
در جمله ز خواب دير بيدار شدي

نالنده تر از نايم در قلعه ناي
همسايه ماه گشتم از تندي جاي

در خوبي از آفتاب مشهورتري
اي مه ز مه دو هفته پرنورتري

امروز نيام خنجر ملک تويي
آيا ديدي که بر در ملک تويي

چون موي شدم رنج هر بيدادي
در عشق نديد کس چو من ناشادي

اي تن چه تني که تا شدي فرهنگي
با چرخ و زمانه در نبرد و جنگي

در تو نکند اثر همي دلتنگي
بگداز و بريز اگر نه روي و سنگي

سوگند همي داد که از بهر خداي
اي عهد شکسته در سفر بيش مپاي

توصيفات مسعود سعد سلمان

گلوي وصل من از تيغ هجر خويش مبر
که ذبح حيوان در مذهب تو نيست روا

ميزبان کرد مرا دوش بتم
آن گرانمايه تر از در خوشاب

بدان سبب که تو خورشيدي و روا نبود
که روز روشن در زير گل رود خورشيد

اي نگاري که ز خوبي رخت
حور در خلد گرفتار بماند

رخ تو حسن به پرگار بزد
در ميان نقطه پرگار بماند

آن دلفريب دلکش و آن دلرباي دلبر
با صد هزار کشي خندان درآمد از در

تنبول کرده آن بت تنبول کرده پيدا
سي و دو نار دانه در نار دانش اندر

چو نيلوفر انس تو با حوض آب
چو لاله همي جاي تو در خضر

چو مته تو شدم در غم تو سرگردان
بسان چوب تو از اسکنه شدم دلريش

گوي و دلم دو کوي به پيشش در
هر دو غمي ز زخم فراوانش

چنان نگاشت تو گفتي که کاغذ آينه بود
پديد گشت در او روي آن بديع صنم

در باغ تو تا که باغبان باشي
لاله بگه خزان نيايد کم

خرم شده باغ از تو چون جنت
چون باغ تو باغ نيست در عالم

آمد به عرض گاه دلارام من فراز
پيش بساط عارض در جمله حشم

از فرقت تو بر من تاريک دهر
در وصلت تو روشن بر من جهان

در طبع تو همي ز تو زايد گهر
وز آفتاب زايد گوهر به کان

نتوان به تو رسيدن جانا همي
در آفتاب و ماه رسش کي توان