ديوان مسعود سعد سلمان

در تو جمعست نظم ها که به لفظ
سوي هر خرمي نمايد راه

از خردها نتيجه هاست در آن
کز هنرها همي کنند آگاه

در تو بينيم نعت قد چو سرو
وز تو يابيم وصف روي چو ماه

خبري کن مرا که شاه جهان
هيچ در تو نگه کند گه گاه

فر پر هماي گسترده ست
در زمانه به فر پر کلاه

جود او در جهان نفر نفرست
عدل او بر زمين سپاه سپاه

در خور خود تو را حلالي هست
زين سبب راغب حرام نه اي

سوخته روي تو همي گويد
که تو در هيچ کار خام نه اي

زآنکه تو در هر چه راي کردي
با فلک سخت سر برآيي

بند بر پاي داري و گه گاه
همچو محبوس در حصار شوي

خلق را در هنر پياده کني
چون بر انگشت او سوار شوي

در حق کار من کجا کردي
آن شگرفي و آن نکورايي

دولت اهل فضل بر جايست
تا تو در دولتي و بر جايي

کم آيد حاصل رنجم تو گويي
ثوالث ضرب کردم در ثواني

مرا زين حادثه بس هول نبود
که در دل بود ازين عالم گماني

بدين هر دو زبان در هر دو ميدان
به گردونم رسيده کامراني

برون آيم ز بند و حبس روزي
چو در بحري و چون زرکاني

منش دارم که گر گردد مجسم
تو در بالاي او خيره بماني

در عالم دانش به سعي فهم
طاعت همه بي معصيت کني

زود در هر چه خواستيم از تو
داده اي خوب جزم فرماني

طيلسان داري و در بانگ نماز
به همه وقتي پيوسته کني

با چنين مذهب و آئين که توراست
از در کشتني و باب زني

به تکلف چنين سخن خيزد
در ثناي کسي ز طبع کسي؟

تا ما در دولت تو مي زييم
با طرب و شادي و هوي و هاي

در همه خانه ها همي برسي
گوشت قربان روز عيد شدي