ديوان مسعود سعد سلمان

اي بهر مفخرت که در گيتي است
کرده فرزانگان تو را تسليم

زآتش کارزار و آب حسام
کيسه چون در شود به آتش و سيم

کس تو را در ميان آتش و آب
باز نشناسد از خليل و کليم

گوهري بود در هنر که ازو
فخر مي کرد گوهر آدم

بر سخن بود نيک چيره سوار
در هنر بود بس بلند علم

که کند پيش باز در که گشاد
گره و بند مشکل و مبهم

اين چنين روز مر حريفان را
پاي بايد کشيد در دامن

دعوي ده کند که در خانش
به خداي ار علف بود يک من

سزد که نام من اي نامدار ثبت کني؟
به کلک غفلت در متن دفتر نسيان

دوستان را خيز و دستاني سراي
اي به خوبي در زمانه داستان

راز در گرمي سخن زنهار
تا نجوشد ز لفظ تو بيرون

در کوره اي ز آتش غم يافته ست
نرم آهن است گويي پولاد من

بنشاد روزگار و اندر نشاند
در عاج سفته و سفته شمشاد من

از شخص جانفزاي تو در شخص ملک جان
باد آفرين ايزد بر شخص و جان تو

تا بوستان بود گل دولت شکفته باد
از روي دوستان تو در بوستان تو

آسوده جهانداري در سايه عيش خوش
پوشيده شهنشاهي از ملک و شعار نو

در باغ شرف رسته از ملک تو شاخ نو
چيده کف اقبالت از نصرت بار نو

در کوه پيش کبکان خواندم ثناي تو
کبکان شدند بسته به دام بلاي تو

چو شانه شد جگرم شاخ شاخ ز انده آن
که موي ديدم شاخ سپيد در شانه

درست و راست چو ديوانگان بر آن گويم
که در تو گيرم ازين روزگار ديوانه

گويند که نيکبخت و بدبخت
هست از همه چيز در فسانه

يک جاي دو خشت پخته بيني
پخته به تنور در ميانه

اين بر شرف مناره افتد
وآن در بن چاه آب خانه

ببست کفر و ضلال و مخالفي را در
گشاد سنت و اسلام و ايمني را راه

ز حمله تو بلرزد به آب در ماهي
ز صولت تو به رزم اندرون بترسد ماه