ديوان مسعود سعد سلمان

رازها داشتم نهان چون جان
که خرد گفته بود در دل باش

ازين اندک هنر خاطر همي اميد بگسستم
چو در مدح تو پيوستم هنر ديدم فراوانش

شاه باشد در آن ثواب شريک
و هو عندالاله ليس يضيع

اي صنم ماهروي در ده روشن رحيق
چون لب معشوق لعل چون دل عاشق رقيق

گر نشاطي که در تن آمده بود
به جواني نشد به پيري پاک

مژده مرگ پيري آرد و بس
گر کند در جهان پيري خاک

از من و تو همي بخواهد ماند
به جهان در دو جاي خالي و خشک

بي مر با بخت در آويختيم
با فلک سفله بسي سر زديم

پر پنبه و آرد شد در و بام
من گرسنه و برهنه چونم

به دل خونم آري به جان در گزندم
به رخ زردم آري به تن ناتوانم

همه شاخ خشکست در مرغزارم
همه نجم نحس است بر آسمانم

با ريش چنين که من برآرم
سخت از در ريش خنده باشم

بدو گفتم ار چاره آن کني
که اين لت شود تا در انبان کنم

مرا گفت اگر زآنکه موسي شوم
عصاي تو در دست ثعبان کنم

ملکا بنشين بر تخت به کام
مي مشکين خور در زرين جام

وآنکه از شاهان جز چاکر توست
در همه عصر کدام است کدام

تا بود تخت تو بر تخت نشين
تا بود ملک تو در ملک خرام

در ره همي نيابم تا يک ره
بر صد هزار حيله دهد بارم

هر چه خواهي بکن که در همه عمر
نيست جز مدح و شکر تو کارم

ليکن اينجا موانعي است مرا
که در آن هست عذر من معلوم

آنکه چون خلق او نداند بود
در بهاران به باغ بوي نسيم

اي کريمي که در کرم چون تو
مادر مکرمت نزاده کريم

هيکلي زير ران کشيدم باز
در تک و پوي چون عذاب اليم

هفت سياره در سفر کشدم
ناشده هفته اي به خانه مقيم

هم برون آرمش ز آهن و سنگ
عرضم ار در شود به تاب عظيم