ديوان مسعود سعد سلمان

فتح و نصرت بهر چه راي کند
در رکاب تو و عنان تو باد

وز تف سهم و نهيب کين تو
مغز دشمن چون در آتش کوز باد

اي خواجه دل تو شادمان باد
جان تو هميشه در امان باد

در هنر فرد و يک جهانست او
يک جهان را چگونه خوانم فرد

فرقت خيره روي روبا روي
از منت در ربود مردا مرد

اي هنر سنج مهتري که فلک
در فنون فلک چو تو ناورد

عدل را ظلم خواست کرد تباه
در جهان خواست کشت فتنه دلير

اين به پستي بايستاد ز کار
وآن ز بالا در اوفتاد به زير

اگر بخندد در دست من قدح نه عجب
که بس گريست فراوان به دست من شمشير

چو دست حنا بسته ست دست ار زنگين
از آن نداري در دست خويش ساغر زير

اي نظم تو چو راي بگذشته از اثير
در نظم هست لفظ تو چون لؤلؤ نثير

ماننده ستاره ست اندر شب سياه
معني روشن تو در آن خط همچو قير

در نشيب آمدي مجوي فراز
وقت ناز تو نيست تيز متاز

از آن رو که با تيغ تيز آشنا
مر او را نبوده ست در رستخيز

شناسد مرا تيغ بران که کس
نديده ست پشت مرا در گريز

چو نيزه روم در اجل بند بند
اگر همچو جوشن شوم ريز ريز

منم امروز بسته در سمجي
چشم بر دوخته چو مار گريز

چيز بايد که کار در عالم
حيز دارد که خاک بر سر حيز

تن بده قلب را که در گيتي
زر همه روي گشت و از ارزيز

باز گفتم که در جهان پس ازين
زشت باشد که شعر گويد کس

سخن با قلم چون قلم راست دار
به نيک و به بد در سخن نيک کوش

وگر در نبشتن خطايي کني
سرت چون قلم دور ماند ز دوش

يک زمان در بهشت بودم دوش
نوش کردم ز گفته هاي تو نوش

قدم من همي ببوسد فخر
تا گرفتي مرا تو در آغوش

رأي عالي رضاي تو جسته ست
تو به جان در رضاي عالي کوش