ديوان مسعود سعد سلمان

سخت بيدار باش در همه کار
بيش از آن کت قضا بخسباند

گوهري بود رشکش آمد ازو
در دل خاک از آتش پنهان کرد

در ربودش ز تو زمانه دون
تا تو را مستمند و حيران کرد

بد نيارست کرد چرخ بدو
تا تو را در نهفته زندان کرد

تيغ تيز تو در مصاف عدو
شرک را تا به حشر کار آورد

هر ديو در آن جهان که بجهد
از خانه خود بر تو باشد

خداي داند من دل در او نمي بندم
که باد پيمود آن کس که آسمان پيمود

از قصد بدسگالان وز غمز حاسدان
جان در بلا فتاد و تن اندر گزند ماند

چوگان بنه که گوي تو اندر چه اوفتاد
خيره مطپ که کره تو در کمند ماند

قسمتي کرد سخت ناهموار
بيش و کم در ميان خلق افکند

زآن ديده چون نرگس چون ديده نرگس
در ديده تاريک به وقت سحر آمد

در عالم عطيت معطي چو او نبود
وز مادر کفايت کافي چو او نزاد

چون ابر بر بساط سخا راد کف نشست
چون کوه در مصاف هنر پر دل ايستاد

چونين که در فراقش بوديم بس غمين
والله که از وصالش هستيم سخت شاد

پيوسته شاد باد که شاديم ازو همه
زو خرميم سخت که در خرمي زياد

که همي ز آرزوي لوهاور
جان و دل در تنم همي پايد

جز ز من هيچ کس بود که تو را
به سزا در زمانه بستايد

هر زماني تنم چو زير شود
بر سر خلق در نفير شود

اي مظفر تو در خور صدري
صدر ديوان به تو مزين باد

وآنکسي را که جز چنين خواهد
پاش چون پاي من در آهن باد

اي روي نکو سلامتت باد
من در غم تو تو با دلي شاد

به همه کام ها و نهمت ها
چرخ گردنده در ضمان تو باد

همه ساله همه مصالح ملک
در بيان تو بنان تو باد

بهر انديشه صلاح و صواب
در يقين تو گمان تو باد

هر که او را زمانه بيم کند
در پناه تو و امان تو باد