ديوان مسعود سعد سلمان

نشنود گوش هيچ مدح نيوش
در جهان هيچ گوش مدح سراي

از در همه کنار تهي کردي
تا خوشه را به دانه بياکندي

گويم ببين همي که غني گردي
بپذير پند اگر ز در پندي

بر خلق به جود مال پاشي
در دهر به فضل عدل کاري

در خوبي اگر دعوي ميري بکني تو
يک لشکرت از خوبان زير علمستي

ور نيستي اندوه و فراق تو برين دل
در عيش مرا شادي و راحت چه کمستي

گر نيستي از بهر وجود شرف او
در جمله وجود همه گيتي عدمستي

يک روستمش خوانم در حمله که گويي
با تاج قبادستي و با تخت جمستي

در کل جهان نيستي انصاف پديدار
گر راي رزينش نه جهان را حکمستي

اين همه هست و هم روا دارم
که مرا در بلا همي داري

گر چه در انده و غم و محنت
خسته و بسته و دل آزاري

گر وهم تو بر خاطر ابدال گذشتي
در علم ابد چنگ زدي همت ابدال

ور قوت عدل تو بصلصال رسيدي
بي روح بجنبيدي در ساعت صلصال

کسوت اين ز ديبه روم است
زيور آن ز در شهوارست

تا هوا در بخار پنهان گشت
راز پنهان سبزه پيدا شد

موج زد کفت و نماند همي
مکرمت چون به خشک در ماهي

مال شد در جهان چو منهزمي
تا بر او يافت جود تو ظفري

تا ز دل نعره زد سياست تو
فتنه را هيچ هوش در تن نيست

دست اقبال تو به خير همي
در دهان قضا دهانه کند

غور ايام در نيابد چرخ
گر جز از راي تو کمانه کند

تازه در خسروي به حل و به عقد
صد طريق ستوده بنهادي

حيله گوش و گردن مدحت
زر بي عدو در مکنون باد

گويي که هست مادح سلطان زرفشان
گل در ميان باغ و زر اندر ميان گل

گل مدح شاه خواند و پر در همي کند
اين ابر درفشان به سحرگه دهان گل

دانم يقين که او را در دل گمان نماند
کاندر جهان گمانش عين اليقين شدست