ديوان مسعود سعد سلمان

چون مردم بيمار که در بحران باشد
پيوسته همي گويم با خود هذياني

تا دوزخي نبود درمانده نگردد
در دست چنين دوزخي زندان باني

اين هست همه سهل جز اين نيست که امروز
در دل زندم دوري روي تو سناني

همه زبان شدمي در ثنا و بزم همه
ثنا گرفتي چون من همه زبان شدمي

گلي شکفتي از بخت هر زمان تازه
که من ز مدحش در تازه بوستان شدمي

چو بلبلان همه دستان مدح او زدمي
چنانکه در همه آفاق داستان شدمي

چو طبع و خاطر تيز از ثنا و مدح ملک
چنانکه خواستمي در شرف چنان شدمي

چو طبع و خاطر تيز از ثنا و مدح ملک
چنانکه خواستمي در شرف چنان شدمي

اجل چه گفت ز دشمنش کشته کم نشدي
اگر ددان را در جنگ ميزبان شدمي

چه گفت خورشيد از بهر روز او تابم
وگرنه در شب همچون هوا نهان شدمي

چه گفت باد گر از عزم او نکردي ياد
کجا ازينسان من در جهان روان شدمي

چه گفت سود که اميد اوست ياري من
وگرنه بودي در جمله من زيان شدمي

به هيچ حال به وصفش نبودمي در خور
اگر چه لؤلؤ دريا و زر کان شدمي

شدم ز مدحش عالي و گرنه در عالم
چگونه محضر نوروز و مهرگان شدمي

مرا مهيا کردي خداي روزي خلق
اگر نه روزي در عهده او ضمان شدمي

فردا به تظلم شوم از تو به در شاه
گر باشدم از صاحب بي مثل مثالي

چون گفت توانيم سزاي تو مديحي
چون در همه چيزيت نبينيم همالي

تا طبع مرا صيقل اقبال تو باشد
در معرکه نظم نباشدش کلالي

هنگام خزانست ز مهر تو بهاري
در فصل بهارست ز کين تو خزاني

در دولت امروز به چرخ ايمنم از چرخ
زيرا که مرا جاه تو داده ست اماني

در حبس چه آيد ز من و من به چه ارزم
کامروز نمي بينم جز زندانباني

چون ابر پديد آرم در مدح تو طبعي
چون رعد گشاده کنم از شکر زباني

گر هيچ به فر تو گشاده شوم از بند
در پيش خودم بيني بر بسته مياني

بخسبند مرغان و تو شب نخسبي
مگر همچو من بسته در حصن نايي

جدا شدي ز کنار من و چنان دانم
که شب گرفته مرا تنگ در کنار تويي