ديوان مسعود سعد سلمان

بادي هميشه شاها در نصرت خداي
اقبال پيش رايت تو راهبر شده

بينند اين دو غزو تو را گشته داستان
وان داستان به گرد جهان در سمر شده

چگونه شاد شود عاشقي ز هجر غمي
که يار زيبا از در درآيدش ناگاه

به ياد خسرو محمود سيف دولت و دين
که او سزد که بود در زمانه شاهنشاه

گر در حضيض برکشدت باژگونه بخت
از اوج برفراخته گردن چگونه اي

در هيچ حمله هرگز نفکنده اي سپر
با حمله زمانه توسن چگونه اي

بدان آتشين تيغ در هر نبردي
گرفته ست هر خسروي را عياري

ندادت گلي چرخ هرگز فراکف
که نه در دل دشمنت خست خاري

روان باد حکم تو بر هر سپهري
رسان باد امر تو در هر دياري

گهي زير سيمين ستا مي شود
گهي باز در آبگون چادري

دلم گر ز اندوه بحري شدست
چرا ماندم از اشک در فرغري

نه رنج مرا در طبيعت بني است
نه کار مرا از جبلت سري

تنم را نه رنگي و نه جنبشي
بود در وجود اين چنين پيکري

در آن تنگ زندانم اي دوستان
که هستم شب و روز چون چنبري

جهاني که در ذات او از هنر
بجوشد به هر کشوري لشکري

در اطراف شاهيش عادي نخاست
که نه هيبتش زد بر او صرصري

در آفاق با زور و بازوي او
کجا ماند از حصن ها خيبري

چو فرخنده بزمش بهشتي بود
شود در سخا دست او کوثري

نه چون بنده يک شاه را مادحست
نه چون سامري در جهان ساحري

گر بيابم در اين زمان بخرم
من به دستي از او به ديناري

منم آن کس که نيست تمکينم
در دياري ز هيچ دياري

گه چو بومي نشسته بر کوهي
گه چو ماري خزيده در غاري

در عذاب تن مني شب و روز
نيست پنداريت جز اين کاري

گر نه خونش از غذاي مدحت توست
باد در زير تيغ خونخواري

کيست او در جهان ز منظوران
نه عميديست او نه سالاري