ديوان مسعود سعد سلمان

رستم به گاه معرکه بسيار دستان ساختي
باشد قوي بازوي تو در معرکه دستان تو

جان عدو از تيغ تو باشد هميشه در فنا
صدآفرين ايزدي هر ساعتي بر جان تو

در وداعش ز آب ديده آتش دل داشت راز
کام طعم حنظل و رخسار رنگ حنظله

اي سؤال آزمندان از صحيفه جود تو
چون دعاي نيک مردان در صحيفه کامله

گبر کردندي همه بر کتفشان بي کور دين
صدر جستندي همه در پايشان بي حاصله

نه بوي رسيده در وي از ايمان
نه باد هدي برو گذر کرده

تاج گردون محمد آنکه گرفت
در بزرگيش ملک و عدل پناه

در همه بيشه ها ز سهمش رفت
شير شرزه به سايه روباه

اقليم ها به نام سپرده
در دشت ها به وهم دويده

تا چند بود خواهي بي جرم
در کنج اين خراب خزيده

اي ملک ملک چون نگار کرده
در عصر خزانها بهار کرده

کلکي که بسي خورده قارو گيتي
در چشم معادي چو قار کرده

درياب تنم را که دست محنت
در حبس تنم را بشار کرده

اين آهن در کوره مانده بوده
بر پاي منش چرخ مار کرده

اين ديده پر خون زمين زندان
در فصل خزان لاله زار کرده

در ملک شهنشاه باد و يزدان
اقبال تو را پايدار کرده

در دولت سالي هزار مانده
يک عز تو گردون هزار کرده

با تو يک روي شد جهان در روي
با تو يکتاه شد جهان دوتاه

از خراسان چو بار برداري
سوي ملک عراق در کش راه

شير شرزه چو از نخيز بخاست
بيش در بيشه نگذرد روباه

تيغ تو آتشيست که تف و شرار آن
در تارک و دو ديده شيران نر شده

اي آنکه در دو موضع کلک و حسام تو
ياري ده قضا و دليل قدر شده

بينند خسروان را در چين و روم و زنگ
اخبار رزم هاي تو جمله زبر شده

شيران لشکر تو در آن قلب رزمگاه
با دشمنان دولت تو کينه ور شده

سالي شده به خشکي چون کف مفلسان
در باغ ها درختان بي برگ و بر شده