ديوان مسعود سعد سلمان

سعد فلک همي نکند اختيار خويش
تا ننگرد نخستين در اختيار تو

در تاختن پياده شد فتنه سوار
چون پاشنه گشايد عزم سوار تو

در دفتر سخاي تو چون بنگريم هست
اندک ترين رقم صلت صد هزار تو

در مجلس تو خون قنينه چگونه ريخت
گر مال پاره پاره شد از کارزار تو

در کر و فر صلح به کردار راست
بر حل و عقد دولت تو ذوالفقار تو

بدخواه در شتاب و گريزست و گيرگير
از هيبت درنگ تو و کارزار تو

از زينهار خوردن گيتي بري شود
هر کو پناه گيرد در زينهار تو

هر نعمتي که هست بود در شمار من
تا هست نام شعر من اندر شعار تو

نکبت نگشت يارد اندر جوار من
تا جان من خزيده بود در جوار تو

منصوربن سعيد که از شرم راي او
خورشيد و ماه روي کشد در حجاب تو

اين خنجري که آب تو شد آبروي تو
مهرست و کينه در تو براندود باب تو

هر چاکريت در هنر افزون ز صاحبست
صاحب چگونه يارم کردن خطاب تو

چون خاک چرخ پست شود از سموم تو
چون سنگ بحر غرقه شود در سراب تو

حرص ارچه در صواب جواب تو غرقه گشت
شد سوخته حذر ز چه آتش عقاب تو

در دولت آنچناني کابادتست ملک
باشد خزانه تو هميشه خراب تو

اي تيغ روزگار تو را در نيام کرد
مانا بترس بود به بيم از ضراب تو

در تنگي يي شدي که نداند برون شدن
از دولت تو دعوت نامستجاب تو

گر در حساب توست همه نادرات دهر
پس من چرا برون شده ام از حساب تو

در خويشتن شگفت بماند ازين نهاد
رد سپهر داند گشت انتخاب تو

هر يک همي دواند دريابدم هلاک
گر در نيا بدم خرد زودياب تو

خلقي يتيم گشت و جهاني اسير شد
زين در ميان حسرت و قربت ممات تو

گر بسته بود بر تو در خانه تو بود
بر هر کسي گشاده طريق صلات تو

گويد که با که گويم اکنون غمان دل
از که شنيد خواهم چون در نکات تو

در بيشه نره شير ژيان را قرار نيست
از ذوالفقار شير کش بي قرار تو

در پاي شاه چين بربندي نهد گران
گر يابد از تو فرمان سالار بار تو