ديوان مسعود سعد سلمان

اي ز بهر وزارت آورده
مر تو را سروري چو در عدن

دري و در نظم و نثر تو را
کس نداند درين زمانه ثمن

از دل و جان رهي خاص توام
تا مرا جان و دل بود در تن

تو آن بوستاني که در صحن تو
ز مه بيکران هست سرو روان

شاد باش اي زمانه ريمن
بکن آنچ آيد از تو در هر فن

هر که افتاد برکشش در وقت
من چو برخاستم مرا بفکن

آنکه از نوبهاري رادي او
به خزان رست در جهان سوسن

در جهان دوستکام بادي تو
که شدم من به کامه دشمن

آنکه در خدمت گيتي شودش بنده
وانکه از طاعت گردون نهدش گردن

بسطت جاهش در دهر برد لشکر
رفعت قدرش بر چرخ کشد دامن

شاه محمودبن ابراهيم سيف الدوله آنک
ناورد چون او شهنشاهي فلک در صد قران

گرد بر گردش نوشته دست پيروزي و عز
نام تو خسرو که گردي در جهان صاحبقران

هر که خواهد هميشه شادي تو
نبود در همه جهان غمگين

تا بود بر فلک طلوع و غروب
تا بود در زمان مکان و مکين

گر نبودي از براي ساز او را نامدي
در ناسفته ز دريا زر پاکيزه ز کان

طرفهاي ساز بگشادند در مدحش دهن
کرد گردون هر يکي را گوهري اندر دهان

مهرگان آمد به خدمت شهريارا نزد تو
در ميان بوستان بگشاد گنج شايگان

حمل بويا مشک بودي تنگها بر تنگها
بار مرواريد بودي کاروان در کاروان

هر محاسن که در جهان باشد
نبود از خصال تو بيرون

دارم از حرز مدح تو تعويذ
ورنه در حال گردمي مجنون

محمود سيف دولت شاهي که در جهان
شاهنشه ست از همه شاهان خطاب او

در ديده مخالف ملکست سيل او
واندر دل معادي دين التهاب او

رويد به جاي خار شقايق ز عنبرش
باشد به جاي سنگ گهر در گلاب او

اي اختيار عالم در اختيار تو
وي پيشواي ملک و ملک پيشکار تو

تا در وجود نامدي از عالم عدم
گردون سپيد ديده شد از انتظار تو