ديوان مسعود سعد سلمان

تا پر ستاره بود ز گل باغ را چمن
پيوسته بود بلبل در باغ پاسبان

جز در مديح او همه فضل زمانه نقص
بيرون ز خدمتش همه سود جهان زيان

ابرست و باد مرکب تازيش در نبرد
گر ابر با رکاب بود باد با عنان

از سم او ببيني بر دشت ها اثر
ز آواي او بيابي در گوش ها نشان

در وصف کرده هاي تو حيران شده ضمير
وز نعت داده هاي تو عاجز شده بيان

در بوستان به جاي گل و لاله و سمن
آمد ترنج و نرگس و نارنج بيکران

فرخنده باد بر توش ها مهرگان ز مهر
بگذار در نشاط دو صد مهر و مهرگان

ببرد جانم جانان و زنده ماندم من
که ديد هرگز در دهر زنده بي جان

عجب نباشد اگر زنده ام که در تن من
مرکب است ز هجران او چهار ارکان

ز لعل و شکر در وي دميد باد به هم
هزاردستان گفتي که مي زند دستان

خدايگانا شاها کيا تو آن ملکي
که در کمال تو عاجز شدست وصف و بيان

تهنيت عيد را چو سرو خرامان
از در خرپشته اندر آمد جانان

گريان گريان نگاه کردم در وي
ديده من کرد پاک خندان خندان

به هر رهي که روي رهبر تو فتح بود
کراست در همه آفاق رهبري به ازين

کرده در زير دست و زير قدم
همت و رتبتش زمين و زمان

تا زبان آوران همه شده اند
يک زبان در ثناي آن دو زبان

دورها در هم آنچنان بندد
که نيابد ره اندر او حدثان

نه عجب گر ز حرص عشرت تو
گل دمد سال و ماه در بستان

که نکردي ز بنده ياد شبي
در چمن ها به پيش آن ايوان

در گل افشان تو چه عشرت کرد
مدح خوانان چو رعد و نعره زنان

از عمل نيست يک درم باقي
بر من از هيچ وجه در ديوان

ور درين مژده ندهمش چيزي
زند او در دو چشم من پيکان

در دل پاک تو هم او فکند
که برون آريم ازين زندان

ببرندش چو تحفه دست به دست
بشود در جهان دهان به دهان

به جهان در نماندي خالي
از هوا جاي يک سر سوزن