ديوان مسعود سعد سلمان

آرايشي بود به ستايشگري چو من
در بزم و مجلس تو به نوروز و مهرگان

در آفرينش اگر مرکبي شدي اقبال
به نام جاه تو بوديش داغ گرد سرين

درنگ حزم تو در مغز کوه گيرد جاي
شتاب عزم تو بر پشت باد بندد زين

به فال اختر سعدست و نور چشمه مهر
به ارج زر عيارست و قدر در ثمين

يقين بداني چون بنگري که در هر بيت
يکانگي به هواي تو کرده شد تضمين

خداي داند گر آرزو جز اين دارم
که در دو ديده کشم خاک حضرت غزنين

چمان تذروان بر فرش هاي بوقلمون
نوان درختان در حله هاي حورالعين

از فخر خاتميست در انگشت ملک تو
کش ز آفتاب حلقه ست از مشتري نگين

از طبع بي اجازت مهر تو در رحم
جان را قبول کرد نيارد تن جنين

شمشير تو چو برق بکوبد در ظفر
شبديز تو چو باد بروبد ره کمين

از سعد هفت کوکب هر هفته اي تو را
جشني خجسته در شرف ملک همچنين

از بهر عون و نصرت دين حيدرست شاه
در دست او همه عمل ذوالفقار کن

در رزمگاه نوبت خدمت به تو رسيد
خدمت به رزمگاه ملک بنده وار کن

بتخانها بسوز و بتان را نگون فکن
در کارزار بر دشمنان کار زار کن

در کار کرد سطوت سلطان روزگار
تاريخ نصرت و ظفر روزگار کن

در کارزار دشمن چيزي مشعبدي
رغبت نماي و دست سوي کارزار کن

در مغز بدسگال فرو شو چو آفتاب
روزش به گريه چون شب ديجور تار کن

در عدل ملک پرور و صد تقويت بکن
وآن تقويت به قوت پروردگار کن

هر معجزه که داري در ضرب کار بند
هر قاعده که دارد دين استوار کن

در مرغزار پنجه شيران شرزه را
بي کار همچو پنجه سرو و چنار کن

امروز داد و دولت و دين در جوار تست
ياري ده و رعايت حق جوار کن

چو خوشيد درخشنده نهاد او روي در مغرب
شده فيروزه گون گردون پسان ديبه کمسان

ملک محمود ابراهيم بن مسعود محمود آنک
چو او شاهي در اين نسبت نيارد گنبد گردان

خروش ناي رويينش تو گفتي نفخ صورستي
که از وي زلزله افتاده در جرم زمين يکسان

سخا و زور تو شاها هدر کردست در گيتي
سخاي حاتم طائي و زور رستم دستان