ديوان مسعود سعد سلمان

خدنگ تيز تو چون از عقاب يابد پر
چرا که کرکس را در وغا کند مهمان

بخت من زير فضل شد ناچيز
زانکه بسيار گشت در هر فن

راستم همچو سرو در هر باب
زان برم نيست همچو سرو چمن

که اگر من شوم به دانش پير
همچنان چون صدف به در عدن

چون صدف در همه جهان نکنم
جز به درياي مدح تو معدن

بنده ز هر منزلي فرستد شعري
در وي هر نکته اي چو لؤلؤ مکنون

خداي عز و جل در ازل نهاد چنان
که جمله از دو محمد بود صلاح جهان

هنر نديد در ايام تو فتور و خلل
ستم نيافت ز انصاف تو نجات و امان

کند طبيعت مينا و لعل و پيروزه
هر آنچه ابر دهد در و لؤلؤ و مرجان

به قصد حضرت تو در مراحل آرم روي
چو مهر مرحله آرد برابر ميزان

بود به نظمم در ده لطيفه صد معني
بود ز گفته من يک قصيده ده ديوان

چگونه منکر و کافر شوم به نعمت تو
چو گفته باشم در صد قصيده طيان

شب پر از در و گوهر و لؤلؤ
از گريبان چرخ تا دامن

من بگشته ز حال و صورت خويش
در غم آن نگار سيم ذقن

اشک او بر مثال زر عيار
اشک من از قياس در عدن

دوست تا از برم جدا گشتست
در برم دشمن است پيراهن

بده مي که تا ياد آيد مرا
ز شبديز در زير بر گستوان

ز سمش همي در کف نعل بند
شکسته شود پتک هاي گران

تو گويي که در بوته کارزار
زبرجد همي حل کند بهرمان

اگر دو زبانست نمام نيست
در آن دو زبانيش عيبي مدان

ازيرا که در مدح خاص ملک
جهاني به هم برزند يک زمان

دهان و کفت ابر و خورشيد شد
که آن در نثارست و اين زرفشان

ز معني همي آن فراز آمدم
که لفظش نگنجد همي در دهان

مرا جاي کوهست و اندوه کوه
تنم در ميان دو کوه کلان

نه در زير دندان آن تن ضعيف
نه با زخم چنگال اين دل جبان