ديوان مسعود سعد سلمان

در ثناي تو تيز باشد و سخت
گه تک نوک کلک و عقد بنان

در دل من به ايزد ارماندست
ذره اي از هواي هندستان

روي تابم ز عز مجلس تو
خويشتن را در افکنم به هوان

در بزرگي همي کشم دامن
بر کشيده سر از همه اقران

زيور فاخر عروس ثنات
کردم از در و گوهر و مرجان

شير اگر ابر دارد از پي چيست
سر پستان غنچه در بستان

تا بود متفق ز هفت انجم
در تن اين مختلف چهار ارکان

چرخ را بي خلاف محکم باد
در وفاق هواي تو پيمان

تو گشاده دهان به حل و به عقد
دهر در مدح تو گشاده دهان

چرخ گردان چو خسروان بزرگ
در و گوهر نشانده بر گرزن

مسند از روي تو به نور چو چرخ
مجلس از لفظ تو به در چون عدن

مشک شد خاک زير پاي وليت
مار شد در کف عدوت رسن

گر بر آتش نهي مرا چون موم
ور در آب افکنيم چون چندن

در صفات توام به باغ ثنا
مي سرايم چو فاخته به چمن

تا همي گل دمد به فروردين
سوسن آيد به بار در بهمن

نداشت بايد در طبع و دل عزيمت هند
بسنده باشد يک ترک تو به هندستان

تهي نبايد کردن خزانه از زر و سيم
نبايد آورد اي شاه در خزينه زيان

ز رنج و ضعف بدان جايگه رسيد تنم
که راست نايد اگر در خطاب گويم من

صبور گشتم و دل در بر آهنين کردم
بخاست آتش ازين دل چو آتش از آهن

بسان بيژن در مانده ام به بند بلا
جهان به من بر تاريک چون چه بيژن

در آن تفکر مانده دلم که فردا را
پگاه ازين شب تيره چه خواهدم زادن

حرام باشد خون برنده خنجر تو
حلال باشد در کارزار خون شمن

اگر ندادي اوصاف تو مرا ياري
چگونه يافتمي در خور ثنات سخن

در آن زمان که براندازدش به ابر شود
سنانش برق درخشنده و اجل باران

چو سايه گردد تن از حسام چون خورشيد
چو يخ شود دل در رزم همچو تابستان