ديوان مسعود سعد سلمان

ولايتي که بدو داد خسرو عالم
هزار راي فزون بود در نواحي آن

بدان سپاه و بدان خواسته فريفته شد
بگشت در سر بي هوش و مغز او عصيان

نه از ستادن ياد آمدش که در سنور
چه ره گرفت چو اصرار کرد بر طغيان

ز نور و ساده نه محکمترست فرهنده
کزين دو جاي حصين تر نبود در کيهان

بگويم اکنون زان جمله مختصر لختي
که نيست قادر انديشه در تمامي آن

ز بهر جنگ ملک مرکبان چوبين ساخت
نهنگ وار در افکندشان به آب روان

نشسته در شکم هر يکي دويست سوار
به زير ايشان آن مرکبان بر آب سنان

در آب غرق عمر با سپاه چون فرعون
ملک مظفر گشته چو موسي عمران

در دو حدش دو روي او صيقل
زده الماس و يافته مرجان

سي چهل تن ز خويش و از پيوند
بسته در راحت تو جان و روان

همه خواهان ملک و دولت تو
در سعادت ز ايزد سبحان

جرم من گرچه سخت دشوارست
در ره رحمت تو صد چندان

تا بود بر سپهر هفت اختر
تا بود در جهان چهار ارکان

شاها تو سليماني و در دولت و ملکت
هر مرکب شبديز تو چون تخت سليمان

هر جاي که نام تو رسد در همه گيتي
گر چند، خرابست شود يکسره عمران

اين بنده چو در مجلس مدح تو سرايم
گر سحر شود بر شعرا گردد تاوان

سحرست خداوندا در مدح تو شعرم
زيرا که همي عالم ازو گردد حيران

آن کن که بود در همه سال سوي تو
خلعت پس يکديگر چون قطره باران

چون ملک نوش کرد شربت را
يافت در طبع پاک او تسکين

در مدار فلک نيفتادي
روز و شب را تفاوت و نقصان

گر زر و سيم را نکردي چرخ
در دل خاک و طبع سنگ نهان

در کف تو چو خوش بخندد جام
زار بر خويشتن بگريد کان

جودت آن ميزبان که در گيتي
کرد امل هاي خلق را مهمان

خلق و خلق تو در همه معني
راست چون دين و پاک چون ايمان

هست بهرام با عدوت به چنگ
در کفش زان بود کشيده سنان