ديوان مسعود سعد سلمان

زين پيش تنم قوتي گرفتي
چون در دل و جان گفتمي جوانم

آنم به ثبات و وفا که ديدي
در چهره و قامت اگر جز آنم

از عجز چو بي جان فکنده شخصم
در ضعف چو بي شخص گشته جانم

هر چند که پژمرده ام ز محنت
در عهد يکي تازه بوستانم

والله که ز جور فلک نترسم
کز عدل شهنشاه در امانم

بر سيم به خامه گهر ببارم
در سنگ به پولاد خون برانم

اندوه تو هم پيش چشم دارم
گر من چه در اندوه بيکرانم

تو مشک به کافور بر فشاني
من عاج به شمشاد در نشانم

شخصي به هزار غم گرفتارم
در هر نفسي به جان رسد کارم

بنديست گران به دست و پايم در
شايد که بس ابله و سبکبارم

جز مدحت شاه و شکر دستورش
يک بيت نديد کس در اشعارم

آنست خطاي من که در خاطر
بنمود خطاب و خشم شه خوارم

کاخر نکشد فلک مرا چون من
در ظل قبول صدر احرارم

آن خواجه که واسطه ست مدح او
در مرسله هاي لفظ دربارم

برخور ز دوام عمر کز عالم
در عهد تو کم نگردد آثارم

خواجه بوطاهر اي سپهر کرم
کرمت در جهان چو علم علم

در جهان کش به سروري دامن
بر فلک نه به افتخار قدم

در هوا نيز باز نزديکست
که کمان ره به زه کند رستم

چون تو کس را که بخت ياري کرد
نعمت و کام در نيابد کم

در سر کلک تو کند خسرو
روزي لکر و سپاه و حشم

بخل را در زني به چشم انگشت
آز را پر کني به جود شکم

در کار هر چه بيش همي کوشم
افزون همي نگردد مقدارم

در کشتنم به گرد من اندر شد
پيوسته همچو دايره تيمارم

زده است بازوي تو در عنان دولت چنگ
نهاده پاي تو اندر رکاب ملک قدم

سزد که فخر کند روزگار بر سخنم
از آنکه در سخن از نادران گيهانم