ديوان مسعود سعد سلمان

از رفته اثرها کند او در دل آگه
وز مانده خبرها دهد او جان را پيغام

ندانم در آن گرد تاريک رنگ
که ياران کدامند و خصمان کدام

شب و روز در راندن و تاختن
خور و خواب گشتست بر من حرام

کفايت شود چيره و کامگار
چو در دست او خوش بخنديد جام

نه در کديه همي کوبم
نه دم عشوه اي همي دارم

در چنين رنج ها به حق خداي
که به جان مرگ را خريدارم

از ضعيفي چنان شدم که ز تن
در دل من ببيني اسرارم

که به هر قلعه اي و زنداني
در دو گز بيش نيست رفتارم

ور دل من شدست بحر غمان
من چگونه ز ديده در شمرم

در نيابم خطا چو بي خردم
ره نبينم همي چو بي بصرم

به نام فرخ او خطبه کرد در همه هند
نهاد بر سر اقبالش از شرف ديهيم

منجمان همه گفتند کاين دليل کند
به حکم زيج بتاني که هست در تقويم

به سال پنجه ازين پيش گفت بوريحان
در آن کتاب که کردست نام او تفهيم

به باغهاش نرويد مگر که اغچه زر
به روز ابر نبارد مگر که در يتيم

آنکه در دست وي ز حشمت وي
بسته گويد سخن زبان قلم

مشک خون بوده در دوات کند
تا همه خون خورد سنان قلم

به يقين در جهان يقين دلت
کس نداند مگر کمان قلم

همت من ز بهر مدحت تست
تا گه مرگ در ضمان قلم

تا کي دل خسته در گمان بندم
جرمي که کنم به اين و آن بندم

ممکن نشود که بوستان گردد
گر آب در اصل خاکدان بندم

اين سستي بخت پير هر ساعت
در قوت خاطر جوان بندم

وز عجز دو گوش تا سپيده دم
در نعره و بانگ پاسبان بندم

هرگز نبرد هواي مقصودم
هر تير يقين که در گمان بندم

چون ابر ز ديده بر دو رخ بارم
باران بهار در خزان بندم

در طعن چو نيزه ام که پيوسته
چون نيزه ميان به رايگان بندم