ديوان مسعود سعد سلمان

يقين دان تو مسعود کاين شعر تو
يکي سنگ شد در ترازوي سنگ

عيشي در انده تيره چو گل
طبعي از دانش روشن چو رنگ

نه نه از عمر نداري اميد
نه نه در دهر نداري درنگ

هميشه دشمن مالست شاه دشمن مال
يکيست او را در بزم و رزم دشمن و مال

نهاده بر فلک مفخرت به قدر قدم
نشانده در چمن مملکت به عدل نهال

هماي رامش در بزم او برآرد پر
هژبر فتنه به رزمش بيفکند چنگال

ز تيغ دستان بر کوهها گرفته طريق
ز باد پايان در دشت ها نمانده مجال

جبال جنگي در موکبش روان که به زخم
به روز معرکه از بيخ بر کنند جبال

غضايري که اگر زنده باشدي امروز
به شعر من کندي فخر در همه احوال

همي چه گويد بنگر در آن قصيده شکر
که مي نمايد از آن زر بيکرانه ملال

گهي به نثر فشانم و لفظ در ثمين
گهي به نظم نمايم ز طبع سحر حلال

زهي بزرگي کت هست بر سپهر محل
زهي کريمي کت نيست در زمانه همال

زوال دشمن دين در کمال دولت تست
کمال دولت شاهيت را مباد زوال

درين حصار و در آن سمج تاريم که همي
نيارد آمد نزديک من ز دوست خيال

چه تنگ روزي مردم که چرخ هر ساعت
در افکند به ترازوي روزيم مثقال

ز پيش آنکه زادرار تو بگشتم حال
نشسته بودم با مرگ در جدال و قتال

چو نوعروسان دادي مرا جهاز که هست
چو نوعروسان پايم ز بند در خلخال

شود به آب گشوده گلو و حيلت چيست
که در گلوي من آويخته است آب زلال

هميشه باد بقاي تو در کمال شرف
وزان کمال و شرف دور باد چشم زوال

باد گشتي و ابر در شب و روز
که ز راندن تو را نبود ملال

شاد باش اي سکندر ثاني
در جهان بي نظيري از اشکال

راه در بر گرفته اند چو باد
روي داده سوي قفار و جبال

تو طرب جوي زانکه دشمن دين
به همه حال در همه احوال

در تنش گشته آتش سوزان
شربتي گر خورد ز آب زلال

تو ز شادي او و رامش او
بزمي آراسته کني در حال