ديوان مسعود سعد سلمان

گر داشت بر زمرد و لؤلؤ چرا کنون
در باغ رزم شاخ بسد گشت بار تيغ

در ظل فتح يابد عالم لباس امن
چون شد برهنه چهره خورشيدوار تيغ

دست زمانه ياره شاهي نيفکند
در بازويي که آن نکشيدست بار تيغ

از تيغ بي قرار گشايد قرار ملک
جز در دل حسود مباد قرار تيغ

سر سبز باد تيغ که در موت احمرست
جان عدوي ملک شه از انتظار تيغ

سلطان علاء دولت کز يمن دولتش
در ضبط دين و دنيا عالي است کار تيغ

بوسه دهد سپهر بر آن دست فرخش
چون آرزوي تيغ نهد در کنار تيغ

زهي در بزرگي جهان را شرف
زهي از بزرگان زمان را خلف

ز بهر معاني چون در تو
همه گوش کرديم همچون صدف

ستايش کني مر مرا در سخن
گهر مي دهي مر مرا يا خزف

نمايند در چشم من همچنانک
کشيده ز شطرنج بر تخته صف

اي روزگار تو نسب روزگار ملک
پرورد روزگار تو را در کنار ملک

چون تو نديد هيچ ملک ملک در جهان
زيبد که باشد از تو همه افتخار ملک

تا ملک را به حمله برانگيختي نماند
در ديده ملوک زمانه غبار ملک

يمن است و يسر حاصل تو تا يمين تو
در قبضه تصرف دارد يسار ملک

ملک ملوک عصر به خنجر شکار کن
مگذار يک ملک را در مرغزار ملک

در حضرت تو تا ز تو دولت جمال يافت
هم با بهار سال درآمد بهار ملک

سپهرست و ماهست و مهرست و شاه
به يکجا در ايوان خسرو ملک

نکوشد که خلق جهان غرقه شد
در انعام و احسان خسرو ملک

گشته ام چون عطارد اندر حوت
ور چه بودم چو ماه در خرچنگ

آتش گوهرم به خاطر و طبع
حبس از آن باشدم همي در سنگ

هر زمان در سرايي از محنت
باره بخت تو ندارد تنگ

غبار خنگ تو در ديده پلنگ شدست
ازين سبب متکبر بود هميشه پلنگ

چو گوگرد زد محنتم آذرنگ
که در خاکم افکند چو بادرنگ

چرا ناسپاسي کنم زين حصار
چو در من بيفزود فرهنگ و هنگ