ديوان مسعود سعد سلمان

پيش بهرام زمين بهرام گردون بنده شد
در زمانه بندگي ملک او کرد افتخار

در همه معني چو احمد بود بهرامي مضا
از پي صدر وزارت کرد او را اختيار

در کف کافي او زان خامه بهرام سير
سعد و نحس دوستان و دشمنان شد آشکار

شعرت رسيده در ندب ظلمت
چشم مرا به نور يکي اختر

در نظم چون خط سيهت ديدم
چون اختران معاني او يکسر

روزم شبست و در شب تاري من
بيدار همچو اختر بر محور

از پاکي ار چو مشتريم در دل
بهرام وار چون بودم آذر

زين اختران ديده که همچون در
بيني روان شده پس يکديگر

ابيات تو همين عددست آري
معنيست اندر اخترم از هر در

نمي گذارد خسرو ز پيش خويش مرا
که در هواي خراسان يکي کنم پرواز

بيشتر کن عزيمت چون برق
در زمانه فکن چو رعد آواز

در صفت مدح او چو گرد آيد
لشکري کش ز عقل باشد ساز

صدفم من که در شود به ثبات
هر چه آيد مرا به طبع فراز

نه غم مدح تو ازين دل کم
نه در سعي تو بر اين تن باز

کردم اين گفته ها همه موجز
که ستودست در سخن ايجاز

ز دور چرخ فرو ايستاده چنبر چرخ
شبم چو چنبر بسته در آخرش آغاز

برآمده ز صحيفه فلک چو شب انجم
چو روز در دل گيتي فرو شده آواز

فراز عشق مرا در نشيبي افکندست
که باز مي نشناسم نشيب را ز فراز

خدايگان جهان سيف دولت آنکه برو
در سعادت شد بر جهان دولت باز

مباد زين ده خالي خجسته مجلس تو
هميشه تا به جهان در حقيقتست و مجاز

در تو اي گنبد اميد و هراس
گردش آس هست و گونه آس

رتبت جاه و کثرت جودش
در جهان نه امل گذاشت نه ياس

بشنوم نيک و بد ببينم راست
منم امروز مانده در فرناس

شاه مسعودي و تا باشد جهان
در سعادت خرم و آباد باش

ملک همزاد تو آمد تو به ناز
در تن اين نازنين همزاد باش