ديوان مسعود سعد سلمان

هميشه بادي در ملک کامگاري و ناز
ز دولت تو چنين فتح هر مهي صد بار

بر تو بر تن وضيع و شريف
مهر تو در دل اناث و ذکور

تازش او به حرص چون صرصر
گردش او به طبع چون در دور

تگ او اگر کند عجب نبود
وهم را در صميم دل محصور

همگان را به ناز پرورده
دايه رنج در ستور و خدور

چو تو معشوقه و چو تو دلبر
نبود خلق را به عالم در

ببرد عشق عقل و عشق تو باز
عقل بفزايدم همي در سر

به تو صحبت کنند در ديوان
وز تو گويند بر سر منبر

روز و شب در تو حاصلست که ديد
روز و شب را گرفته اندر بر

به دو ديده حديث تو شنوم
که مرا همچو ديده در خور

اندرين وقت چون سفر کردي
در چنين وقت کم کنند سفر

اي خاک عبير گرد بر صحرا
وي ابر گلاب کرد در فرغر

فرزانه علي که در همه گيتي
يک مرد چنان نژاد از مادر

در چشم کمال عقل او ديده
بر گردن ملک راي او زيور

تيغ تو بود به حمله در دستت
همگونه شکل و برگ نيلوفر

از راه بخاست نعره و شيهه
چونان که در ابر قيرگون تندر

بر که بچکيد زهره تنين
در بيشه بکاست جان شير نر

گويي نگرم همي در آن ساعت
کآواز ظفر بخيزد از لشکر

چونانکه ز بس فصاحت و معني
در صنعت آن فرو چکانم زر

چون موي شده تن من از زاري
چون نامه شده ز غم دلم در بر

نه طبع معين من گه انشا
نه دستم در بياض ياريگر

جان بردن عدو را بسته ميان به جان
در پيش شهريار جهاندار کامگار

در گرد چتر و رايت تو کرده تعبيه
شيران بي نهايت و پيلان بي شمار

در هند بشکفاند آن تيغ برق زخم
هنگام کارزار به دي ماه لاله زار

سلطان ابولملوک ملک ارسلان که ملک
ذات عزيز او را پرورد در کنار