ديوان مسعود سعد سلمان

به مصاف اندرون به وقت نبرد
در سر سرکشان کشد معجر

به گه جنگ در ميان مصاف
چون برد حمله شاه را بنگر

آفرين گوي ملک تو شده اند
به گه حمله در مصاف اندر

بنده گر در سفر به خدمت نيست
به نپرداخت از دعا به حضر

برو اي شه که يار تست خداي
در همه کارت اوست ياريگر

بگشايي به دوستاران بر
چون بيايي به لهو و شادي در

نثار مجلست آورد ابر و باد روان
يکي ز دريا در و يکي ز کوه عبير

صداي کوسش رعدي فکنده در هر کوه
سرشک تيغش سيلي گشاده از هر غار

خزانه ها را در هند بازگشت بدوست
چو بازگشت همه رودها به دريا بار

تو دستبردي در بوم هند بنمودي
که گشت عمده امثال و مايه اشعار

به مرزها در دلهاي زاجران همه تخم
به شاخ ها بر سرهاي بت پرستان بار

چنانکه جستي از بخت و داشتي در دل
برآمدت همه مقصود و راست شد همه کار

بر در امر او به روز و به شب
بسته دارد فلک چو کوه کمر

در صف کين او ز چپ و ز راست
کند باشد درخش را خنجر

در برکه ز حرص افسر او
همچو لاله ست چهره گوهر

در دل کان ز بيم بخشش او
چون زريرست باز گونه زر

اي جهان از کمال تو پيدا
وي فلک در خصال تو مضمر

از پي سازهاي تاج تو را
قطره در مي شود به بحر اندر

در طريق مضيق عمر و فنا
برفکنده بلا نفر به نفر

در خوي و خون شده زران و کفت
باره نصرت و عنان و ظفر

وان همه صاعقه به يک ذره
در دل بأس تو نکرده اثر

در بپاشيد بخت نيک چو ابر
زرد پراکند نجم سعد چو خور

آفرينش مزاج کرد بدل
زود از آن مژده در جهان يکسر

بهر آتشکده که در گيتي است
راست چون يخ فسرده شد اخگر

ملک در جمله آن مراد بيافت
که همي بودش از فلک برتر