ديوان مسعود سعد سلمان

در دست تو تيغ چون بخندد
خون گريد زار درغ و مغفر

اي بر عالم به حق خداوند
وي در گيتي به عدل داور

آن يافتم از شرف که هستند
در حسرت آن ملوک يکسر

زين پس همه در مصالح ملک
دارد شب و روز را برابر

در هند ورا به دولت تو
صد فتح قوي شود ميسر

هر جا که روند هر دو بادند
در نصرت ايزد گرو گر

به عمر خوش نخفتي شبي سکندر هيچ
اگر بديدي در خواب تيغش اسکندر

چگونه گيرد آرام خان ترکستان
چگونه باشد ايمن به روم در قيصر

که چنگ ويشک بپوشد به پنجه و بتيفوز
ز سهم تيغش در بيشه شير شرزه نر

وگرنه بست گرو با فلک چرا چو فلک
به گاه جولان کند به ميدان در

ايا مظفر پيروز بخت روزافزون
بگير گيتي و در وي بساط دين گستر

هر آنکه روزي در دهر گشت کشته
ازو طلب کند او جان به روز محشر

از آنکه در خم مانند رنگ و بويش
به رنگ لعل بدخشي و بوي عنبر

نکرد شاها بنده هيچ وصف نادر
که در صفات معاني نشد مکرر

زياد بادت از بخت هر زمان عز
فزونت بادا در ملک هر زمان فر

آن لعبت کشمير و سرو کشمر
چو ماه دو هفته درآمد از در

در دولت و اقبال باش دايم
بگذار جهان و ز جهان بمگذر

مصاف لشکر روز و مصاف لشکر شب
چو روم و زنگ در آويخته به يکديگر

ز روي خوب برافروخته دو لاله سرخ
پديد کرده به بيجاده در دو عقد درر

چو اين خبر ز دلارام خويش بشنيدم
ز جاي خويش بجستم نهاده روي به در

به عمر خويش نخفتي شبي سکندر اگر
بديده بودي در خواب تيغش اسکندر

نفير و شعله در دشمنان شاه افتد
هنوز رايت منصور او مقيم لطر

زيان نبودي از مرگ خسروا خداوندا
بگير گيتي و در وي بساط دين گستر

اگر نه کف تو در بزم زر پراکندي
چنان فتادي ما را گمان که هست مطر

اي شاه سخي دست که درگاه سخاوت
لفظت درر افشاند دستت در و گوهر