ديوان مسعود سعد سلمان

بر شود گرد تيره از هر کوه
در شود خون تازه از هر غار

باز پنهان کند به گرد و به خون
کافري در همه بلاد و ديار

عزم تو در جهان ستاره مسير
راي تو بر زمين سپهر آثار

ساز او از قضا جهان ايمن
امر او در جهان قضا رفتار

کوشش تو عدوي ملت را
در دل و ديده کوفته مسمار

هيچ بيمار و يک شکسته نماند
در جهان اي شه از صغار و کبار

همه کردارهاي نيک تو ديد
در جهان هر که بود بدکردار

در زمين از هراس و بأس تو بيش
نخورد شير بره را زنهار

مرغزار تو گشت روي زمين
مر يکي شاه را در او مگذار

اندرين غزو و در چنين صد غزو
کردگار جهانت باشد يار

همي گردد همي در حضرت امروز
عزيز و سرفراز و نام بردار

چه مردست آنکه همچون هم نباشد
مر او را در جهان گفتار و کردار

تا دست او چو ابر بباريد بر جهان
در باغ ملک شاخ جلالت گرفت بار

اي شاه شاه ملک شکاري تو در جهان
ميدان ملک بيش نبيند چو تو سوار

اي در جهان دولت شايسته پادشاه
وي از ملوک گيتي بايسته يادگار

در بوم هند زلزله افکند هر سويي
کز هيبت و نهيبش بشکافت کوهسار

در کارزار هيچ نياسود يک زمان
تا کرد کارزارش بر کفر کارزار

در آن همي نگرم کان هژبر گردنکش
همي سپاه چگونه کشد سوي پيکار

تا بيني در سراي سلطان
طوبي و نعيم و حوض کوثر

هر سر و بني به رنگ طوطي
در سايه ابر چون کبوتر

در عبهر تو ز سحر سرمه
بر سوسن تو ز مشک چنبر

از جزم تو رسته کوه بابل
در عزم تو زاده باد صرصر

از بهر عطاي بندگان هست
در قصر تو اي به جاه قيصر

در ساحت بزم تو زمين را
جود تو تهي نشاند از زر

از شادي روي تو بيفروخت
در تاج تو رنگ روي گوهر