ديوان مسعود سعد سلمان

بدره بدره زريابي زير پاي هر درخت
توده توده سيم بيني در کنار هر غدير

از فراق نوبهاران در دل نارست نار
وز غم هجران لاله روي آبي چون زرير

گر بپژمرده است گل در بوستانها باک نيست
دولت سامي سيفي سال و مه بادا نضير

چون ماه درآمد از در حجره
شد حجره ز نور روي او انور

گفت اي بسزا قرين و يار من
اي هر که به مهر عاشقي در خور

در مهمي که افتد اندر ملک
زود صد بندگي کني اظهار

هست بر جاي خويش مرکز کفر
زود گردش در آي چون پرگار

نيست معلوم خلق عالم را
که چه بازيچه داشتي در کار

تا تو نيرنگ خويش بنمودي
رنگ گيتي شد از در ديدار

رزم را در زمين پراکن زود
سپهي گشن و لشکري جرار

اين چه گفتار چون مني باشد
آري گستاخي است در اشعار

تا نهد بر کف ولي تو گل
تا خلد در دل عدوي تو خار

تا در آفاق هيچ شاهي ديد
که نخواهد ز تيغ تو زنهار

آنکه بود در تن آزادگان
با همه شادي و طرب دستيار

آنکه چو بر خيزد ابر سخاش
در کند او بر همه عالم نثار

سبز شود باغ طرب خلق را
در غم و اندوه نماند غبار

بدين زمانه ز فردوس هر زمان رضوان
همي گشايد بر بوستان خرم در

به بحر در کنم از آتش دلم صحرا
به باديه کنم از آب ديدگان فرغر

که ديد هرگز از ابيات وصف تو مقطع
که يافت هرگز در بحر مدح تو معبر

به وصف مدح تو آکنده در دل انديشه
به نظم وصف تو اندوخته به ديده سهر

باد بر من دميد مشک و عبير
ابر بر من فشاند در و گهر

منتظر بوده ام ز بهر تو را
کرده ام در ميان باغ مقر

باد چون باده را بگفت پيام
لرزه بر وي فتاد در ساغر

خوب رويي و خوبرويان را
عهد با روي کي بود در خور

شد ز تشوير ماه رويش سرخ
در غم جامه گشت چشمش تر