ديوان مسعود سعد سلمان

در زمانه ز ابر دو کف تو
نه عرض قايم است نه جوهر

ماه بي نور بوده در خلقت
از براي شب تو گشت انور

بر من آن کرده اي در اين زندان
که شد اندر ميان خلق سمر

ليکن از درد و رنج و بيماري
جانم افتاده در نهيب و خطر

چون مرا در نوشت گردش چرخ
شخص من شد به زير خاک اندر

والله ار چون مني دگر بيني
به همه نوع در کمال و هنر

شکرهاي تو در نوشته به جان
مي برم پيش ايزد داور

خدايگانا آمد مه صيام و گذشت
تو شادمانه بمان در جلالت و مگذر

داستان رزم هاي تو کند باطل همي
در زمانه داستان رستم و اسفنديار

کوهها در هم شکستند ابرها بر هم زدند
تازيان اندر عنان و بختيان اندر مهار

پويه کردند از ره باريک بر شمشير تيز
غوطه خوردند از شب تاريک در درياي قار

بر فرار کوهها کردند يک لحظه درنگ
در مضيق غارها ماندند يک ساعت بشار

از براي آنکه در پيکارگه روي هوا
پر ستاره آسمان را کردي از دود و شرار

در ميان گرد بانگ کوس بونصري بخاست
نصرتش لبيک ها کرد از جوانب هر چهار

گشته مانده دستبرد پر دلان اندر نبرد
از دو جانب همچو دست نرد مانده در قمار

دشمني مرگ تلخ اندر سرافکندش گريز
دوستي عمر شيرين در دلش خوش کرد عار

در نهان عصيان همي ورزند رايان سله
ورچه از بيم تو طاعت مي نمايند آشکار

تا در قلعه من از کشته بپوشانم زمين
تا لب راوه من از برده بپيوندم قطار

همچنين بادي ز دانش در هنرها چيره دست
همچنين بادي به دولت بر ظفرها کامگار

همچنين از شاخ هاي بخت بار فتح چين
همچنين در باغ هاي طبع تخم مدح کار

يک قوم همي بينم در خواب جهالت
پيکار ز دانش بر دانش پيکار

ليکن چو پديد آيد خورشيد در آن دم
ناچيز شوآن نم او جمله به يکبار

ناجانور چراست هستش چهار طبع
ناکرده هيچ علت در طبع او اثر

افغان چگونه کرد تواند از آنکه هست
پيچيده در گلوگه او رشته سر به سر

کي باشدش بصر چو به جاي دو ديده هست
انگشت وار چوبي کرده به چشم در