ديوان مسعود سعد سلمان

يقين بدان که نه مردست خصم دانش من
اگر چه پوشد در جنگ جوشن و مغفر

بکوفتم دري از خم قلتبان باز
بگو بروتي باز ايدر آمدم زان در

بدو نوشتم و پيغام دادم و گفتم
که اي سعادت در فضل هيچ رنج مبر

ز فصل نعمت مزمر بود که در مجلس
ز زخم زخمه بنالد زمان زمان مزمر

بريده نيست اميد خلاص و راحت من
در اين زمانه که تازه شده ست عدل عمر

سپهرها را بر امر او مدار و مجال
ستارگان را در حکم او مسير و ممر

وزيده باد در آفاق باد دولت او
که بر وليش نسيم است و بر عدو صرصر

گر اين قصيده نيامد چنانکه در خور بود
ز آنکه هستش معني رکيک و لفظ ابتر

در برابر عطارد ساحر
با سر کلک تو رود هم بر

خسروا باد اگر سليمان را
گشت در زير تخت فرمان بر

به جهان هيچ کس نديده و ما
بحر ديديم در ميان شمر

روز و شب گويم الهي شاه سيف الدوله را
در ثبات ملک شاهي و جهانداري بدار

کو خداونديست عالم در همه انواع علم
يادگار از خسروان کو باد دايم يادگار

خسروا تا پادشاهي در جهان موجود گشت
روزگارت را همي کرد از زمانه اختيار

چون به تخت پادشاهي برنشستي در زمان
پادشاهي پيش تو بندد ميان را بنده وار

ملک نشاندست تو را بر کتف
عدل گرفته ست تو را در کنار

در کف تو بر تن بشکست خورد
گردن شيران سر آن گاوسار

گردد در برها دمها خبه
ماند اندر تن ها جانا بشار

پيچد در دل جزع گير گير
گريه بر تن فزع زار زار

تو ملکا در سلب آهنين
خير چو روئين و چو اسفنديار

در کفت آن گوهر الماس رنگ
تشنه به خون ليک بسي آبوار

گفت نداند به سزا در جهان
صد يک مدح تو چو بنده هزار

در همه گيهانت چو اختر مسير
بر همه گيتيت چو گردون مدار

نبرده گردان بينند چون تو را بينند
چو آب و آتش در شور عرصه پيکار

اي که در پيش تخت هيچ ملک
هيچ سرکش چو تو نبست کمر